یاد مهر

صبح ها مسیر ثابتی دارم و اگر عجله نداشته باشم آنقدر در ایستگاه منتظر می مانم تا تاکسی مورد علاقه ام برسد. در واقع راننده این تاکسی را دوست دارم. راننده پیر و درشت هیکلی با دست های قوی و آفتاب سوخته و چشم های مشکی رنگ است که تابستان و زمستان سر شیشه ماشین را باز می گذارد و با آنکه چهار سال است بیشتر صبح ها سوار ماشینش می شوم فقط سه چهار بار صدای بم و خش دارش را شنیده ام. ماشینش نه ضبط دارد، نه رادیو و شاید همین سکوت، حضورش را این چنین لذت بخش می کند.
ما هر روز از مسیر ثابتی می رویم، فقط چهارشنبه های آخر هر ماه راننده مسیر همیشگی مان را عوض می کند. یکی از چهارشنبه های آخر ماه به او گفتم «از این طرف راهمون دور می شه ها.» «می دونم.» دیگر هیچ کدام حرفی نزدیم و او باز هر روز از مسیر همیشگی می رفت و چهارشنبه های آخر ماه مسیر دورتر را انتخاب می کرد. چهارشنبه آخر ماه پیش وقتی از مسیر دورتر می رفت، سر یک کوچه ترمز کرد نگاهی به این طرف و آن طرف انداخت، بعد گفت؛ «ببخشید الان برمی گردم» و از ماشین پیاده شد. دوباره کمی این طرف و آن طرف را نگاه کرد، یک کوچه را تا نیمه رفت و برگشت بعد سوار شد و رفتیم. به دست هایش نگاه کردم، فرمان را آنقدر محکم گرفته بود که ترسیدم از جا کنده شود، اما لرزش دست هایش پیدا بود، پرسیدم «حالتون خوبه؟» گفت «نه.» نگاهش کردم و بعد برایم تعریف کرد.چهل و شش سال پیش عاشق دختر جوانی می شود. چهارشنبه آخر یک ماه دختر جوان به او می گوید خانواده اش
اجازه نمی دهند با او ازدواج کند. راننده از دختر جوان می خواهد لااقل ماهی یک بار او را از دور ببیند. دختر جوان قول می دهد تا آخر عمر چهارشنبه آخر هر ماه سر این کوچه بیاید. چهل و شش سال دختر جوان چهارشنبه آخر هر ماه سر کوچه آمده، راننده او را از دور دیده و رفته است. از راننده پرسیدم «دختر جوان ازدواج کرد؟» نمی دانست. پرسیدم «آدرسشو دارین؟» نداشت. در این چهل و شش سال با او حتی یک کلمه هم حرف نزده بود فقط چهارشنبه های آخر هر ماه دختر جوان را دیده بود و رفته بود. راننده گفت «چهل و شش سال چهارشنبه آخر هر ماه اومد ولی دو ماهه نمیاد.» به راننده گفتم «شاید یه مشکلی پیش اومده.» راننده گفت «خدا نکنه»
بعد گفت «اگر ماه دیگر نیاد می میرم.»

منبع : اینجا

2) دور برگردان

با زنی پیر و مرد میانسالی که عینک قطورش ظاهری بداخلاق به او داده بود عقب تاکسی نشسته بودم.
راننده بیست و هفت، هشت ساله بود و عکس نوزادی از آیینه آویزان کرده بود.
پسر جوانی که جلو نشسته بود یکدفعه گفت؛ «خانم ها، آقایون... دلم داره می ترکه...
چند روز پیش با دوستم به هم زدم، امروزم تولدمه... خیلی دلم براش تنگ شده. اصلاً دلم نمی خواد روز تولدم انقدر حالم بد باشه.»
زن پیر گفت؛ «مادرجون یه داد بلند از ته دلت بزن حالت بهتر میشه.»
پسر جوان از راننده پرسید؛ « اجازه هست؟»
راننده گفت؛ «اینجا می خوای داد بزنی؟»
پسر گفت؛ «بله، گفتم که دلم داره می ترکه.» راننده گفت؛ «راحت باش.»
پسر با صدای بلند فریادی طولانی کشید. سرنشینان بقیه ماشین ها به ماشین ما خیره شده بودند.
چند لحظه یی سکوت شد. پسر گفت؛ « آخیش.» راننده گفت؛ « واقعاً تولدته؟»
پسر گفت؛ «بله.» راننده گفت؛ «به عنوان هدیه یه ترانه مهمونت می کنم.»
بعد زد زیر آواز و یک آهنگ شاد آذری خواند. ما هم دست می زدیم، مرد بداخلاق هم با راننده همخوانی می کرد.
آواز راننده که تمام شد پسر جوان دوباره گفت؛ «آخیش.» مرد بداخلاق گفت؛ «میاین همه با هم یه داد بلند بکشیم؟»
پیرزن گفت؛ « آره والله، یه داد خیلی بلند ...» بعد همه با هم داد کشیدیم. خیلی بلند. خیلی خیلی بلند. 

منبع : اینجا

من کودکی را دیدم که برای بزرگ شدن خیلی شتاب داشت . پای در کفش بزرگ ترها می کرد تا زودتر بزرگ شود ؛ اما چون بزرگ شد هماره در كوچه باغ هاي خيال در به در به دنبال دوران كودكي مي گشت.

منبع : اینجا

مردي در كنار رودخانه‌اي ايستاده بود. ناگهان صداي فريادي را ‌شنید و متوجه ‌شد كه كسي در حال غرق شدن است. فوراً به آب ‌پرید و او را نجات ‌داد...
اما پيش از آن كه نفسي تازه كند فريادهاي ديگري را شنید و باز به آب ‌پرید و دو نفر ديگر را نجات ‌داد !
اما پيش از اين كه حالش جا بيايد صداي چهار نفر ديگر را كه كمك مي‌خواستند ‌شنید ...!
او تمام روز را صرف نجات افرادي ‌كرد كه در چنگال امواج خروشان گرفتار شده بودند ، غافل از اين كه چند قدمي بالاتر ديوانه‌اي مردم را يكي يكي به رودخانه مي‌انداخت...!

"احمد سلطان عبدالله" 10 ساله در مدرسه ابتدایی روستایی در منطقه اسیوط مصر مشغول به تحصیل بود.
پزشکی قانونی درباره علت مرگ این دانش آموز گفته است:معلم زبان و ادبیات عربی که عموی این دانش آموز نیز میباشد به مدت سه ساعت اجازه نداد این دانش آموز به دستشوئی برود،او همچنین احمد را به دلیل اصرار برای رفتن به دستشوئی، تنبیه بدنی کرده بود.
این دانش آموز پس از جلوگیری از رفتن او به دستشوئی، با وضعیت جسمی وخیمی روبه رو شد و در نهایت به بیمارستان منتقل شد و به دلیل مسمویت داخلی، فوت کرد.

 منبع : اینجا

مردی هنگام مرگ در خواست کرد تمام اهل خانواده اش در بالینش جمع شوند تا از آنها حلالیت طلب کند. در آخر گفت: شتر مرا هم بیاورید تا او هم مرا حلال کند! چون شتر را به حضور او آوردند، دست محبتی بر سر و صورت او کشید و گفت: ای حیوان! مدتها بود که به من سواری می دادی و از برای من زحمت می کشیدی چنانچه در این مدت صدمه ای به تو رسیده یا در دادن آب و علف کوتاهی نموده ام مرا حلال کن. شتر گفت: هر بدی از ناحیه تو به من رسیده می گذرم؛ مگر یکی از آنها را که هرگز نمی بخشم و آن اینکه گاهی تو افسار مرا به پالان الاغ می بستی و سوار او می شدی و مرا به دنبال الاغ می بردی و مردم با دیده حقارت به من نگاه می کردند که الاغی جلو دار من شده، بر من این کار تو سخت می گذشت، چرا توهین به حیثیت من نمودی و الاغی را بر من مقدم داشتی! مگر نمی دانستی مقدم داشتن کوچک بر بزرگ و نادان بر دانا خلاف عدالت و گناهی نابخشودنی است!

شکارچی پرنده ، سگ جدیدی خریده بود، سگی که ویژگی منحصر به فردی داشت. این سگ میتوانست روی آب راه برود. شکارچی وقتی این را دید نمی توانست باور کند و خیلی مشتاق بود که این را به دوستانش بگوید.
برای همین یکی از دوستانش را به شکار مرغابی در برکه ای آن اطراف دعوت کرد.
او و دوستش شكار را شروع كردند و چند مرغابي شكار كردند. بعد به سگش دستور داد كه مرغابي هاي شكار شده را جمع كند. در تمام مدت چند ساعت شكار، سگ روي آب مي دويد و مرغابي ها را جمع مي كرد.
صاحب سگ انتظار داشت دوستش درباره اين سگ شگفت انگيز نظري بدهد يا اظهار تعجب كند، اما دوستش چيزي نگفت.
در راه برگشت، او از دوستش پرسيد آيا متوجه چيز عجيبي در مورد سگش شده است؟
دوستش پاسخ داد: آره، در واقع، متوجه چيز غيرمعمولي شدم. سگ تو نمي تواند شنا كند.
بعضي از افراد هميشه به ابعاد و نكات منفي توجه دارند .

ماجرای شهادت عطار از غم انگیزترین رخدادهای روزگار است. پس از تسلط چنگیز خان مغول بر بلاد خراسان ، شیخ عطار نیز به دست لشگر مغول اسیر گشت. گویند مغولی می خواست او را بکشد، شخصی گفت: این پیر را مکش که به خونبهای او هزار درم بدهم. عطار گفت: مفروش که بهتر از این مرا خواهند خرید. پس از ساعتی شخص دیگری گفت: این پیر را مکش که به خونبهای او یک کیسه کاه ترا خواهم داد. شیخ فرمود: بفروش که بیش از این نمی ارزم. مغول از گفته او خشمناک شد و او را هلاک کرد!

سوال : آقای الهی قمشه ای آیا واقعاً چشم زدن وجود دارد؟

پاسخ : تقریباً در همه ی فرهنگهای جهان گونه ای از اعتقاد به چشم زخم “Evil Eye” مشاهده می شود و به نظر ما نیروهايي چون حسادت ، نفرت و انتقام جويي می تواند تاثیرات منفی و آزار دهنده ای در زندگی انسانها داشته باشد و این به معنی قبول انرژی های معجزه آسا نیست بلکه گاهی چند کلمه حرف، یک نگاه و یا حتی یک حرکت دست می تواند آشوبی بر پا کند.
آدمی باید خود را از مصاحبت اینگونه افراد بر کنار دارد و به خصوص امتیازات خود را در معرض نگاه همگان نگذارد.
دشمن طاووس آمد پر او
ای بسا شه را بکشته فّر او 
 مثنوی

پی نوشت :

علی‌اکبر شعبانی‌فرد استاندار استان مرکزی اعلام کرد : برای دومین روز متوالی و به دلیل آلودگی هوا ، تمام مدارس و دانشگاه‌های اراک فردا سه شنبه (14 آذر ماه) تعطیل است  ادارات نیز  فردا کار خود را با دو ساعت و نیم تاخیر آغاز می‌کنند.

 یک عکس از شکلک درآوردن دسته جمعی زنان قاجاری! عکسی که با گذشت زمان هنوز هم لبخند بر لب می‌نشاند :

این زنان دربار قاجاری دوربین را غریبه نیافته و از خود شکلک در آورده اند ! در این تصویر، عصمت‌الملوک دختر دوست محمدخان معیرالممالک و نوه ناصرالدین شاه قاجار نیز دیده می شوند.

یادش بخیر یک همکاری داشتیم که می گفت : آدمیزاد در شبانه روز یک ساعت خر می شه... خدا کنه تو اون یک ساعت خواب باشه تا کار دست خودش و بقیه نده !

پی نوشت :

... نزدیک عید بود ، همه مشغول خونه تکونی بودند . خانم یوسفی ، دبیر حرفه مون بعد از دو روز غیبت با دست باندپیچی شده ، آمد مدرسه . همکارها گفتند چی شده ؟ خانم یوسفی گفت : سنگ کابینت آشپزخونه رو برداشتم بردم حموم بشورمش ، سنگ افتاد روی دستم و انگشتهامو له و لورده کرد ! همه با تعجب گفتند : سنگ آشپزخونه رو بردی تو حموم بشوری ؟!!! خانم یوسفی گفت : شنیدید آدمیزاد در شبانه روز یک ساعت خر می شه ؟ خدا کنه این یک ساعتی که ادم خر می شه ، خواب باشه تا کار دست خودش نده ! از شانس بد ، من تو اون یک ساعت بیدار بودم !

-بر اساس تصمیمی که در کمیته هماهنگی و نظارت مواقع اضطرار استان مرکزی اتخاذ شد و به دلیل وارونگی هوا و ایستایی آلایندگی بیش از اندازه مجاز، فردا (دوشنبه سیزدهم آذر ماه ) تمامی مدارس و دانشگاه‌های شهر اراک تعطیل اعلام شد.
 همچنین ادارات و نهادهای دولتی شهر اراک نیز با 2.5 ساعت تاخیر در ساعت 10 صبح کار خود را آغاز می‌کنند.

یک مناجات با سبک نو و متفاوت براتون گذاشتم ، حتما این مناجات رو دانلود کنید مطمئنم از شنیدنش لذت می برید  .

لینک دانلود

 اگر عاشقانه هوادار یاری ، اگر مخلصانه گرفتار یاری
اگر آبرو میگذاری به پایش ، یقینا یقینا خریدار یاری
بگو چند جمعه گذشتی ز خوابت؟ چه اندازه در ندبه ها زاری آری؟
به شانه کشیدی غم سینه اش را؟ و یا چون بقیه تو سربار یاری
اگر یک نفر را به او وصل کردی، برای سپاهش تو سردار یاری
به گریه شبی را سحر کردی یا نه؟ چه مقدار بی تاب و بیمار یاری؟
دل آشفته بودن دلیل کمی نیست، اگر بی قراری بدان یار یاری
و پایان این بی قراری بهشت است ،بهشتی که سرخوش ز دیدار یاری

 نسیم کرامت وزیدن گرفته ، و باران رحمت چکیدن گرفته
مبادا بدوزی نگاه دلت را ،به مردم که بازار یوسف فروشی در این دوره ی بد شدیدا گرفته
خدایا به روی درخشان مهدی ، به زلف سیاه و پریشان مهدی
به قلب رئوفش که دریای داغ است ، به چشمان از غصه گریان مهدی
به لبهای گرم علی یا علی اش ، به ذکر حسین و حسن جان مهدی
به دست کریم و نگاه رحیمش ، به چشم امید فقیران مهدی
به حال نیاز و قنوت نمازش ، به سبحان سبحان سبحان مهدی
به برق نگاه و به خال سیاهش ، به عطر ملیح گریبان مهدی
به حج جمیلش به جاه جلیلش ، به صوت حجازی قرآن مهدی
به صبح عراق و شبانگاه شامش ، به آهنگ سمت خراسان مهدی
به جان داده های مسیر عبورش ، به شهد شهود شهیدان مهدی
مرا دائم الاشتیاقش بگردان ، مرا سینه چاک فراقش بگردان
تفضل بفرما بر این بنده ی بی سر و پا ، مرا همدم و محرم و هم رکاب
سفرهای سوی خراسان و شام و عراقش بگردان
یا مهدی یا مهدی مددی

وقتی که حسین را تو " سین " می خوانی !
در تعزیه ، روضه ی حزین می خوانی
یعنی که حماسه را غلط می فهمی
وقتی که ز کوه این چنین می خوانی

***

چون خونِ خدا ، بیا مسلمان باشیم
یا حداقل ، شبیه سلمان باشیم
مولا ، سگ آستان نمی خواهد مرد !
او کرده قیام ، تا که " انسان " باشیم

ای مرثیه خوان ! ز فهم مولا دوری
از دیدن جلوه های دریا دوری
چون لهجه ی زینبی نداری ، افسوس !
از خواندن " ما َرَایتُ ِالاّ... " دوری

***

ای مرثیه خوان ! چرا دگرگون  گفتن ؟!
از کرب و بلا ، حدیث وارون گفتن
از زینب قهرمان بیاموز ای مرد !
از کرب و بلا ، چگونه و چون گفتن

***

فریاد بزن که کربلا ماتم نیست
میراث حسین ، درد و داغ و غم نیست
جان مایه ی نهضت حسینی این ست :
"هر کس که به ظلم تن دهد ، آدم نیست"

***

ای مرثیه خوانِ اشک سیما ! بس کن
گفتی ز حسین ، جانِ مولا ، بس کن
در چشم تو کربلا کویری تشنه ست
کردی تو شهید کربلا را ! بس کن

***

ای مرثیه خوان ! ز های و هو می گویی
از رأس بریده و گلو می گویی
از داغ اسارت و تنور و گودال
پس کی ز حماسه های " او " می گویی ؟!

***

ظلم ست ، مگو تشنه ی آب ست این مرد
از فرط عطش ، به پیچ و تاب ست این مرد
این غیرت سرخ ، وارث دریاهـــاست
پیغمبر آب و آفتاب ست این مـــــــــرد

***

ای مرثیه خوان ! زبان عاشورا باش
هم قبله ی کاروان عاشورا باش
با لهجه ی سرخ عشق ، همچون زینب
بر خیز و حماسه خوان عاشورا باش

***

ای مرثیه خوان ! حسین را باور کن
امشب ز حسین ، روضه ای دیگر کن

 رضا اسماعیلی

وقتی كه اباعبدالله اين مژده را می‏ دهد كه فردا همه شهيد می‏ شوند ، قاسم با خود فكر می‏ كند كه شايد مقصود ، مردان بزرگ باشد و ما بچه‏ ها مشمول نباشيم ، يك مرتبه‏ سر را جلو آورد و عرض كرد : آيا من هم فردا كشته خواهم شد؟
حسين بن علی نگاه رقت آلودی كرد ، فرمود : پسر برادر ! من اول از تو سوالی می‏ كنم ، سوال مرا جواب بده بعد به سوال تو پاسخ می‏ دهم . عرض كرد : عموجان بفرمائيد ! فرمود : مرگ در ذائقه تو چه طعمی‏ دارد ؟ فورا گفت : عموجان ! احلی من العسل چنين مرگی در كام من از عسل‏ شيرين تر است . فرمود : بله فرزند برادر ! تو هم فردا شهيد خواهی شد اما بعد از آنكه مبتلا به يك بلای بسيار سخت و يك درد بسيار شديد می‏ شوی ، ولی اباعبدالله توضيح نداد كه اين بلا چيست . اما روز عاشورا روشن كرد كه مقصود اباعبدالله چيست . قاسم به ميدان می‏ رود . چون‏ كوچك است ، اسلحه ‏ای كه با تن او مناسب باشد ، نيست . ولی در عين حال‏ شيربچه است ، شجاعت به خرج می‏ دهد ، تا اينكه با يك ضربت كه به فرقش‏ وارد می‏ آيد از روی اسب به روی زمين می‏ افتد . حسين با نگرانی بر در خيمه‏ ايستاده ، اسبش آماده است ، لجام اسب را در دست دارد ، مثل اينكه‏ انتظار می‏ كشد ، ناگهان فرياد يا عماه در فضا پيچيد ، عمو جان من هم رفتم‏ ، مرا درياب .
مورخين نوشته‏ اند حسين مثل بازشكاری به سوی قاسم حركت كرد . كسی نفهميد با چه سرعتی بر روی اسب پريد و با چه سرعتی به سوی قاسم حركت كرد . عده‏ زيادی از لشكريان دشمن ( حدود دويست نفر ) بعد از اين كه جناب قاسم روی‏ زمين افتاد ، دور بدن اين طفل را گرفتند برای اينكه يكی از آنها سرش را از بدن جدا كند . يك مرتبه متوجه شدند كه حسين به سرعت می‏آيد ، مثل گله‏ روباهی كه شير را می‏ بيند فرار كردند  و همان فردی كه برای بريدن سر قاسم‏ پايين آمده بود ، در زير دست و پای اسبهای خودشان ، لگدمال و به درك واصل شد . آنقدر گرد و غبار بلند شده‏ بود كه كسی نفهميد قضيه از چه قرار شد . دوست و دشمن از اطراف نگران‏ هستند . تا غبارها نشست ، ديدند حسين بر بالين قاسم‏ نشسته و سر او را به دامن گرفته است . فرياد مردانه حسين را شنيدند كه‏ گفت : فرزند برادر ! چقدر بر عموی تو ناگوار است كه فرياد كنی و عمو جان بگويی و نتوانم به حال تو فايده ‏ای برسانم ، نتوانم به بالين تو بيايم و يا وقتی‏ كه به بالين تو می‏آيم كاری از دستم برنيايد . چقدر بر عموی تو اين حال‏ ناگوار است ...

حماسه حسینی شهید مطهری - جلد دوم

خیز و جامه نیلی کن ، روزگار ماتم شد
دور عاشقان آمد نوبت محرم شد
نبض جاده بیدار از بوی خون خورشیدست
کوفه رفتن مسلم گوئیا مسلّم شد
ماه خون گواه آمد جوش اشک و آه آمد
رایت سیاه آمد کربلا مجسم شد
پای خون دل وا کن دست موج پیدا کن
رو به سوی دریا کن ساحلی فراهم شد
گریه کن!گلاب افشان!گل به خاک می‌افتد
باد مهرگان آمد، قامت علی خم شد
قاسم و تپیدن‌ها، لاله و دمیدن‌ها
مجتبی و چیدن‌ها، گل دوباره خرّم شد
تشنه اضطراب آورد، آب می‌شود عباس
گو فرات، خیبر شو! مرتضی مصمم شد
خادم برادر بود از ره پرستاری
در قدم مؤخر بود، از وفا مقدم شد
نوبت حسین آمد کآورد به میدان رو
نُه فلک به جوش آمد، منقلب دو عالم شد
چرخ در خروش آمد، خاک شعله‌پوش آمد
آسمان به جوش آمد، کشته اسم اعظم شد
بر سر از غم زهرا خاک می‌کند مریم
با مصیبت خاتم تازه داغ آدم شد
گرچه عقده‌ی دل بود آبروی بی‌دل بود
کز هجوم فرصت‌ها این فغان فراهم شد

یوسفعلی میرشکاک

اين زن بزرگوار (ام البنين) در كربلا نبود ، در مدينه برايش خبر آمد كه چهار پسر تو در خدمت حسين بن علی‏ عليه السلام شهيد شدند . برای اين پسرها ندبه و گريه می‏ كرد . گاهی سر راه‏ عراق و گاهی در بقيع می‏ نشست و ندبه‏ های جانسوزی می‏ كرد . زنها هم دور او جمع می ‏شدند .
مروان حكم كه حاكم مدينه بود ، با آنهمه دشمنی و قساوت ، گاهی به آنجا می ‏آمد و می ‏ايستاد و می‏ گريست . از جمله ندبه‏ هايش اين است :
" ای زنان ، من از شما يك تقاضا دارم و آن اين است كه بعد از اين‏ مرا با لقب ام البنين نخوانيد . چون ام البنين يعنی مادر پسران ، مادر شير پسران . ديگر مرا به اين اسم نخوانيد . شما وقتی مرا به اين اسم‏ می‏ خوانيد ، به ياد فرزندان شجاعم می‏ افتم و دلم آتش می‏ گيرد . زمانی من ام‏ البنين بودم ولی اكنون ام البنين نیستم
و بعد می‏ گويد : " ای چشمی كه در كربلا بودی و آن منظره ‏ای را كه عباس من (شير بچه من ) حمله می‏ كرد ، می‏ ديدی و ديده ‏ای ! ای مردمی كه آنجا حاضر بوده ‏ايد ! برای من داستان نقل كرده‏ اند ، نمی‏دانم اين داستان راست است‏ يا نه ؟ يك خبر خيلی جانگداز به من‏ داده ‏اند ، نمی‏دانم راست است يا نه ؟ به من گفته‏ اند كه اولا دستهای پسرت‏ بريده شد . بعد در حالی كه فرزند تو دست در بدن نداشت يك مرد لعين‏ ناكس آمد و عمودی آهنين بر فرق او زد .
. وای بر من ، وای بر من كه می‏ گويند بر سر شير بچه‏ ام عمود آهنين فرود آمد .
 بعد می‏ گويد : " عباس جانم ! فرزند عزيزم ! من خودم می‏دانم كه اگر دست در بدن داشتی هيچكس جرات نزديك شدن به تو را نمی‏ كرد " .

حماسه حسینی شهید مطهری - جلد دوم