یاد مهر

من ، معـــــــــلم هستم
زندگی پشت نگاهم جاريست
سرزمين كلمات
تحت فرمان منست
قصر پنهان منست
قاصدك های لبانم هرروز
سبزه ی نام خدا را به جهان می بخشد
من معلم هستم
آخرين دغدغه هايم اينست :
نكند حرف مرا هيچ كس امروز نفهميد اصلا
نکند حرفی ماند ؟
نكند مجهولی
روی رخساره ی تن سو خته ی تخته سياه جا مانده ست ؟
من معلم هستم
هر شب از آينه ها می پرسم :
به كدامين شيوه ؟
وسعت ياد خدا را بكشانم به كلاس ؟
بچه ها را ببرم تا لب درياچه ی عشق ؟
غرق دريای تفكر بكنم ؟
با تبسم يا اخم ؟
با یکی بود و نبود ؟
زیر یک طاق کبود ؟
يا كلاغی كه به خانه نرسيد
قصه گویی بكنم ؟
تك به تك يا با جمع ؟
بدوم يا آرام ؟
من معلم هستم
نيمكت ها
نفس گرم قدم های مرا می فهمند
بالهای قلم و تخته سياه
رمز پرواز مرا می دانند
سيب ها
دست مرا می خوانند
من معلم هستم
درد فهميدن و فهماندن و مفهوم شدن همگی مال منست ،
من معــــــــــــــلم هستم …

راضیه سلمانی – آموزگار

تو را دوست دارم
بیشتر از نوشتن آخرین سطر مشق های مدرسه
بیشتر از تقلب در امتحان
حتی بیشتر از بستنی قیفی های قدیم
و پفکهای طعم پنیر
تو را بیشتر از توپ های پلاستیکی
کوچه های خاکی... این را که میدانی چقدر بود!
به خدا تو را از خواب نرسیده به صبح
هم بیشتر دوست دارم
بیشتر از صبحهای جمعه، عصرهای لواشک و آلوچه
تو را از زنگهای تفریح هم بیشتر دوست دارم
بیشتر از خیلی! بیشتر از زیاد!
من تو را یک عالمه دوست دارم...

افشین صالحی

در قطار

می‌دود آسمان
می‌دود ابر
می‌دود دره و می‌دود كوه
می‌دود جنگل سبز انبوه

می‌دود رود
می‌دود نهر
می‌دود دهكده، می‌دود شهر

می‌دود، می‌دود دشت و صحرا
می‌دود موج بی‌تاب دريا
می‌دود خون گلرنگ رگها

می‌دود فكر
می‌دود عمر
می‌دود می‌دود می‌دود راه
می‌دود موج و مهواره و ماه
می‌دود زندگی خواه و ناخواه
من چرا گوشه‌ای می‌نشینم؟

========

مگر می روی ز یاد ؟

زندگینامه ی دکتر ژاله اصفهانی و یکی از اشعار بسیار معروفش را در ادامه مطلب بخوانید .

مولای ما نمونه‌ی دیگر نداشتـه اســت
اعجاز خلقت است و برابر نداشته است
وقت طواف دور حـــرم، فکــر می کنــم
این خانه بی‌دلیل ترک بر نداشته اسـت
دیدیم در غدیر که دنیـــا به جـز علــــــی
آیینـــه‌ای برای پیامبـر نداشتـــه اســـت
سوگند می خورم که نبی شهر علم بود
شهری که جزعلی در دیگر نداشته است
طوری ز چارچوب، در قلعـه کنــده اســت
انگار قلعه هیچ زمان در نداشتــه اســت
یا غیــر لافتــی صفتــی در خورش نبــود
یا جبــرئیــل واژه‌ی بهتــر نداشــتـه اسـت
چون روز روشن است که در جهل گم شده است
هر کس که ختم ناد علی بر نداشته است
ایــن شعــر اســتـــعــاره ندارد بــرای او
تقصیر من که نیست برابر نداشتـه اسـت

سید حمیدرضا برقعی

 - عید سعید غدیر بر شما دوستان و همکاران عزیز به خصوص بر ذریه ی پیامبر (ص) مبارک .

- روز دانش آموز رو به دانش آموزان عزیز کشورمون تبریک می گم .

-برای بعضیها نتونستم کامنت بذارم چون بخش نظرات پیغام می داد که امکان درج کامنت تبلیغاتی نیست !

قيصر امين پور اگر زنده بود امسال بايد تولد  پنجاه و سه سالگى‌اش را جشن مى‌گرفت، اما آن سه شنبه لعنتى قيصر را امان نداد که بماند و دهه ششم عمرش را تجربه کند. به قول خودش: مرا، به جشن تولد، فرا خوانده بودند، چرا، سر از مجلس ختم، درآورده‌ام؟ امروز قيصر ديگر در بين ما نيست و به جاى جشن، ما به عزاى او نشسته‌ايم. قيصر سال‌هاى آخر عمرش را در سکوت و خلوت مى‌گذراند و اگر چه درد پوستى داشت، اما بيشتر از دردهاى دوستى رنجيده و مکدر بود. حرمهاى داغ دلش را ديوار هم توان شنيدن نداشته است.

پنداشتم که باغ گلی  پرپر است او
دیدم که نه ...برادر من قیصر است او
هرکوچه باغ را که سرک می کشم هنوز
می بینم از تمام درختان سر است او
دیروز اگر برای شما شعر تر سرود
امروز هم بهانه ی چشم تر است او
یک عمر آبروی چمن بوده این درخت
امروز اگر خزان زده و لاغر است او
در خاک می تپد دل گرمش به یاد ما
چون آتش نهفته به خاکستر است او
اورا به آسمان بسپارش به خاک .... نه
مثل کبوتران حرم پرپر است او
گاهی زلال و نرم ...گهی تند و گاه تیز
تلفیق آب و آینه و خنجر است او
آرام آرمیده دراین حجم ترمه پوش
شاید به فکر یک غزل دیگراست او ....

سعید بیابانکی 

ضمن گرامی داشت یاد و خاطره این شاعر همیشه جاودانه،تعدادی از شعرهای او را در ادامه مطلب بخوانید

به لبخند آئینه ای تشنه ام
به آغوش بی کینه ای تشنه ام
بیا تا به لبخند عادت کنیم
به این راز پیوند عادت کنیم
بیا عشق را پاسداری کنیم
بیا در دل آئینه کاری کنیم
بیا سبز باشیم ، مثل امید
بیا صبح باشیم ، صبح سپید
بیا پاک باشیم ، مثل نسیم
بیا ابر باشیم ، ابر کریم
بیا ساده مثل چکاوک شویم
بیا باز گردیم کودک شویم
چرا دور مانیم از اصل خویش
بیا باز گردیم تا وصل خویش

قسمتی از شعر " دکتر کاووس حسن لی "

توي اون ته ته وجود آدم بزرگها ، هنوز كودكي زندگي مي كند ، همونی که اسمش رو گذاشتند کودک درون . اگه می خواید از زندگیتون راضی باشید ، با کودک درونتون آشتی کنید ، مواظبش باشید و دوستش داشته باشید . دلم می سوزه واسه اونهایی که انگار عصا قورت دادند ، کسانی که همیشه عبوس و جدی اند و فکر می کنند اگه گاهگداری ( حتی به جا و مناسب) شوخی کنند ، ابهت شون از بین می ره و دیگه حرفشون خریدار نداره !

چند تا پیشنهاد برای کودکان دیروز !!!

امروز تا می تونید بدو بدو و شیطنت کنید ...حتی اگه تونستید از دیوار راست بالا برید پله ها رو دو تا یکی پایین و بالا برید و تو راهروها سر بخورید ! (اما مواظب باشید با مغز روی زمین نیاید !) سر به سر همکاراتون بذارید و باهاشون کل کل کنید ... زنگ در خونه ها رو بزنید و فرار کنید !

ناگهان آیینه حیران شد، گمان کردم تویی
ماه پشت ابر پنهان شد، گمان کردم تویی
ردپایی تازه از پشت صنوبرها گذشت ...
چشم آهوها هراسان شد، گمان کردم تویی
ای نسیم بی‌قرار روزهای عاشقی
هر کجا زلفی پریشان شد، گمان کردم تویی
سایة زلف کسی چون ابر بر دوزخ گذشت
آتشی دیگر گلستان شد، گمان کردم تویی
باد پیراهن کشید از دست گل‌ها ناگهان
عطر نیلوفر فراوان شد، گمان کردم تویی
چون گلی در باغ، پیراهن دریدم در غمت
غنچه‌ای سر در گریبان شد، گمان کردم تویی
کشته‌ای در پای خود دیدی یقین کردی منم
سایه‌ای بر خاک مهمان شد، گمان کردم تویی

فاضل نظری

تو آغوش سرد کدوم سنگری
که حتی رفیقات گم کردنت
کجای جهانو بگردم پی
پلاکی که انداختی گردنت

بریدم از این گشتن بی هدف
دیگه وقت اونه امونم بدی
من این خاکو تا کی ببوسم که تو
یه جا رد پاتو نشونم بدی

یه تعبیری از عشق دادی به من
که با فکرتم عاشقی می کنم
که یک عمره رفتی و تو باورم
دارم پیش تو زندگی می کنم

تو یک دنیا خبر آورده بودی 
از اونایی که مرد روزگارن
چه قدر باید بشینم بلکه یک روز
واسه من یک خبر از تو بیارن

نمی تونم برم تو سنگری که
تو توی بند بند لحظه هاشی
از این وحشت که جایی راه می رم
که شاید زیر پای من تو باشی

تو رفتی که خیلی از این آدما
از این خواب آشفته بیدار شن
تو از خواب مردم خبر داشتی
بذار مردم از تو خبردار شن

 "روزبه بمانی"

دانلـــــــــود

دکترم گفته مریض است؛ دلش را ببرد
گره بر پنجره فولادِ خراسان بزند...

(مسعود کرمی)

کسي که اندوهي از دل مؤمن بزدايد، الله تعالي در روز قيامت اندوه را از دل او برطرف نمايد.               "امام رضا علیه السلام"

درختان صف به صف، شکوه جاودانه آمدنت را به تماشا ایستاده اند و آبشارها، قد کشیده اند زلالی و سرفرازی نگاهت را. جاده ها، شوق رسیدنت را، سراسیمه دویده اند. بوی تو وزیدن گرفت و تمام گردنه ها به سمت مدینه چرخیدند. تمام دشت ها پیراهن گل به تن کردند.
یا غریب الغربا! شور آمدنت، چه رستاخیزی بر انگیخته در چهار گوشه عالم! پلک که وا می کنی، تمام شادی ها متولد می شوند با تو، خوشبختی و رستگاری همیشگی است. نزول جاودانه مهربانی ات، بر شوره زار غربت و تنهایی زمین، خجسته باد."خدیجه پنجی"

اى على موسى الرضا! اي پاکمرد يثربى، در توس خوابيده! من تو را بيدار مى دانم.
زنده تر، روشن تر از خورشيد عالم تاب
از فروغ و فرّ و شور زندگى سرشار مى دانم
گر چه پندارند: ديرى هست، همچون قطره ها در خاک
رفته اى در ژرفناى خواب
ليکن اى پاکيزه باران بهشت! اى روح! اى روشناى آب!
من تو را بيدار ابرى پاک و رحمت بار مى دانم
اى (چو بختم) خفته در آن تنگناى زادگاهم توس!
ـ (در کنار دون تبهکارى که شير پير پاک آيين، پدرت
آن روح رحمان را به زندان کشت) ـ
من تو را بيدارتر از روح و راح صبح، با آن طرّه زرتار مى دانم
من تو را بى هيچ ترديدى (که دلها را کند تاريک)
زنده تر، تابنده تر از هر چه خورشيد است، در هر کهکشانى، دور يا نزديک،
خواه پيدا، خواه پوشيده
در نهان تر پرده اسرار مى دانم
با هزارى و دوصد، بل بيشتر، عمرت،
اى جوانى و جوان جاودان، اى پور پاينده!
مهربان خورشيد تابنده!
اين غمين همشهرى پيرت،
اين غريبِ مُلکِ رى، دور از تو دلگيرت،
با تو دارد حاجتى، دَردى که بى شک از تو پنهان نيست،
وز تو جويد (در نهانى) راه و درمانى.
جاودان جان جهان! خورشيد عالم تاب!
اين غمين همشهرى پير غريبت را، دلش تاريک تر از خاک،
يا على موسى الرضا! درياب.
چون پدرت، اين خسته دل زندانىِ دَردى روان کُش را،
يا على موسى الرضا! درياب، درمان بخش.
يا على موسى الرضا! درياب.

چشمه‌های خروشان تو را می‌شناسند
موج‌های پریشان تو را می‌شناسند
پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی
ریگ‌های بیابان تو را می‌شناسند
نام تو رخصت رویش است و طراوت
زین سبب برگ و باران تو را می‌شناسند
هم تو گل‌های این باغ را می‌شناسی
هم تمام شهیدان تو را می‌شناسند
از نشابور بر موجی از «لا» گذشتی
ای که امواج طوفان تو را می‌شناسند
بوی توحید مشروط بر بودن توست
ای که آیات قرآن تو را می‌شناسند
گرچه روی از همه خلق پوشیده داری
آی پیدای پنهان تو را می‌شناسند
اینک ای خوب، فصل غریبی سر آمد
چون تمام غریبان تو را می‌شناسند
کاش من هم عبور تو را دیده بودم
کوچه‌های خراسان تو را می‌شناسند

قیصر امین پور

سلام حضرت زیبا، خدای دلبرها
سلام حضرت خورشید ماه منظرها
 سلام ساقی هشتم، میِ خراسانی 
سلام جوشش پیمانه‌ها و ساغرها
«هزار وعده‌ی خوبان یکی وفا نکند»
دلم گرفته از این گرگ‌ها، برادرها
دلم هوای حرم کرده یا علی مددی 
هوای ذکر پدرها و اشک مادرها
هوای دیدن فوّاره‌های گوهرشاد
زلال آینه‌ها و صفای مرمرها
صدای طبل و نقاره، اذان گلدسته 
هوای عطر خوشِ یاس و مشک و عنبرها
نمی‌شود کە مرا پیش خود نگه داری؟
کنار گنبد زردت، میان کفترها
برای وصف تو شعری کە شعر باشد نیست
سروده گرچه ز تو منزوی و قیصرها!

رضا احسان پور

سیدمحمد جواد شرافت

ای که می آید از این گلدسته آواز دعایت
بوی گل می آورد صبحی که می سازد صدایت
زیر ایوانت کبوتر در کبوتر می گذارم
دستهایم را مگر بالی بگیرد در هوایت
آسمان طوس می سوزد اگر خاک مدینه
سر کند آواز غربت را بگوش آشنایت
من هزار آئینه از شبهای چشم خود شنیدم
در بیابان آهوانی در طواف جای پایت
کاشکی از آبی گلدسته بالاتر نشیند
بیرق سبزی که دارد بوی سرخ کربلایت
من تو را ای ماه هشتم پنج نوبت می سرایم
هفت بند تار و پودم می شود شعری برایت

محسن احمدی

گلدان پشت پنجره ام،ماه اگر تویی
این فرصت گرامی کوتاه اگر تویی
در کوچه باغهای جهانت وزیده ام
(باد)م ،نسیم رهگذرم، راه اگر تویی
من (آتش)قدیمی معبد که هیچ نیست
خورشید سر بلند سحرگاه اگر تویی
خورشید سربلند سحرگاه من بتاب
من (خاک) زیر پای توأم ،شاه اگر تویی
خاکم،اگر تو ابر شوی می شناسمت
لب تشنه ام به بارش ناگاه اگر تویی
(آّب)م اگر تو چشمه بخواهی ،اگر تو رود
صد برکه،عکس روشن آن ماه اگر تویی
در جستجوی دام،خرامان دشت و کوه
صیاد مهربان کمین گاه اگر تویی
صیاد من ضمانت دل با نگاه توست
پلکی بزن به سمت دلم،گاه اگر تویی
ای کاش جای آتش و آب و نسیم و خاک
من را کبوتری بکنی آه...اگر تویی

نغمه مستشارنظامی

خراسان در خراسان  نور در جان تو می‌چرخد
مگر خورشید در چاک گریبان تو می‌چرخد؟
خراسان مُهر دریا می‌شود با گام‌های تو
به دست ابرها تسبیح باران تو می‌چرخد
اگر شوق وصالت نیست در آیینه‌ها، درها
چرا آیینه در آیینه، ایوان تو می‌چرخد
طواف عاشقان هم بر مدار چشم‌های توست
سماع صوفیان هم گرد عرفان تو می‌چرخد
به سقّاخانه ات زیباست رقص کاسه‌های نور
در این پیمانه، آن پیمانه، پیمان تو می‌چرخد
بیابان در بیابان گرگ شد، هر کوه، صیّادی
چقدر آهوی زخمی در شبستان تو می‌چرخد
در این آدینه لبریز از آغاز گل، شاعر!
شروع تازه‌ای در بیت پایان تو می‌چرخد

علیرضا قزوه 

 گفتم غزل بگويم و شاعر شوم تو را
شايد خدا بخواهد و زائر شوم تو را
شايد خدا بخواهد و در بيتي از غزل
مقصد شوي مرا و مسافر شوم تو را
اينسان كه خاك را به هوايت دويده ام
كم مانده است خاك معابر شوم تو را
قسمت نبود ضامن آهو شوي مرا
دريا شدي كه مرغ مهاجر شوم تو را
هر شب دخيل پنجره پولاد مي شوم
شايد خدا بخواهد و شاعر شوم تو را

 حسين حاجي هاشمي

 مریض آمده اما شفا نمی‌خواهد
قسم به جان شما جز شما نمی‌خواهد
برای پیش تو بودن بهانه‌ای کافی‌ست
بهشت لطف کریمان بها نمی‌خواهد
دلیل ناله‌ی من یک نگاه محبوب است
وگرنه درد غلامان دوا نمی‌خواهد
فقیر آمدم و دلشکسته پرسیدم:
مگر که شاه خراسان گدا نمی‌خواهد؟
دلم به عشق تو تا آسمان هشتم رفت
نماز در حَرَمت «اهدنا» نمی‌خواهد
همین قدر که غباری بر آستان باشد
رواست حاجت عاشق، دعا نمی‌خواهد
تو آشنای خدایی، کدام رهگذری
در این جهان غریب آشنا نمی‌خواهد؟
ببین به گوشه‌ی صحنت پناه آوردم
مگر کبوتر آواره جا نمی‌خواهد؟
به حکم آنکه «علیک الرفیق ثم طریق»
دلم بدون رضا (ع) کربلا نمی‌خواهد
خدا مرا به طواف تو مبتلا کرده‌ست
طواف کعبه بخواهم، خدا نمی‌خواهد
نگفته است، حیا کرده شاعرت آقا
نگفته است، نه اینکه عبا نمی‌خواهد

 قاسم صرافان 

ای راهب کلیسا دیگر مزن به ناقوس
خاموش کن صدارا، نقاره می زند طوس
آیا مسیح ایران کم داده مرده را جان
جانی دوباره بردار با ما بیا به پابوس
آنجا که خادمینش از روی زائرینش
گرد سفر بگیرند با بال ناز طاووس
خورشید آسمان ها در پیش گنبد او
رنگی ندارد آری چیزی شبیه فانوس
رویای ناتمامم ساعات در حرم بود
باقی عمر اما افسوس بود و کابوس
وقتی رسیدی آنجا در آن حریم زیبا
زانو بزن به پای بیدار خفته در طوس... 

حمیدرضا برقعی 

یوسف رحیمی

زائري بارانی ‏ام؛ آقا؛ به دادم می‎رسی؟
بی پناه و خسته و تنها؛ به دادم می‎رسی؟
گرچه آهـو نيستم؛ اما پـر از دل‏تنگـی ‏ام
ضامن چشمان آهوها؛ به دادم می‎رسی؟
از کبوترهـا کـه می ‏پرسـم؛ نشان‎م می‎دهند
گنبد و گلدسته‏ هايت را؛ به دادم می‎رسی؟
ماهی افتاده بر خاکم؛ لبالب تشنگي
پهنه‏ ی آبی ‏ترين دريا؛ به دادم می‎رسی؟
من دخيل التماسم را به چشم‏ت بسته‏ ام
هشتمين دردانه‏ ی زهرا؛ به دادم می‎رسی؟
بــاز هم مشهـد؛ مسافرهـا؛ هياهـوی حـرم
يک نفر فرياد زد: آقا؛ به دادم می‎رسی؟

شاعر: رضا نیکوکار

باید غبار صحن تو را طوطیا کنند
 « آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند»
 هو هوی باد نیست که پیچیده در رواق
 خیل ملائکند رضا یا رضا کنند
 بازار عاشقان تو از بس شلوغ شد
 ما شاعرت شدیم که مارا سوا کنند
  هر گز نمیرد آنکه دلش» جلد مشهد است
 حتی اگر که بال و پرش را جدا کنند
 هر کس به مشهد آمد و حاجت گرفت و رفت
 او را به درد کرببلا مبتلا کنند
  دردی عظیم و سخت که آن درد را فقط
 با یک نگاه گوشه ی چشمت دوا کنند
 از آن حریم قدسی ات آقای مهربان
 «آیا شود که گوشه ی چشمی به ما کنند»

سید حسن رستگار

همیشه از حرمت، بوی سیب می آید
صدای بال ملائک، عجیب می آید!
سلام! ضامن آهو، دل شکسته من
به پای بوس نگاهت، غریب می آید
نگاه زخمیِ تو، تا بقیع بارانی است
مگر ز سمت مدینه، طبیب می آید؟!..
به پای در دلت، ای غریبه تنها
علی(ع) ز سمت نجف، عنقریب می آید
طلای گنبد تو، وعده گاه کفترهاست.
کبوتر دل من، بی شکیب می آید
برات گشته به قلبم مُراد خواهی داد
چرا که ناله «امّن یُجیب» می آید.

"خدیجه پنجی"

میلاد گل به فصل بهاران خجسته باد
آواز دلنواز هزاران، خجسته باد
در گلشن همیشه گل‏ افشان سرمدی‏
رقص نسیم و جوش بهاران خجسته باد
سرزد ز آسمان یقین کوکب رضا
این مژده بر شکسته حصاران خجسته باد
شد جلوه‏ گر ز مشرق جان آفتاب عشق‏
باران نور، در شب یاران خجسته باد
سیراب شد کویر دل از چشمه‏ سار نور
بردشت تشنه، ریزش باران خجسته باد
بشکفته بر لبان ظفر، غنچه ‏های فجر
ای میر عشق، فتح سواران خجسته باد
شب را شکست جاده ‏ی شبگیر آفتاب‏
گلبانگ نوش نوش خماران خجسته باد

نصرالله مرداني

تـو يـادگـار هـفتمين سپيده اى
شـكـوه مـاندنى ترين قصيده اى
اشـارتـى ز بـيـكران روشنى
كـه از ديـار بى نشان رسيده اى
سـتـاره حـريـم سـبز فاطمه
ز بـى نـهـايـت خدا دميده اى
بـهـار سـبـز بـاغهاى آرزو
امـام قـصـه هـاى ناشنيده اى
گـل نـجـيـب بـاغ آفـرينشى
كـه در دلـم بـهـار آفريده اى
تـو قـلب عاشقان هر زمانه را
بـه لـطف و بخششت خريده اى
تـو مـنتهاى مهر و رحمت خدا
ز هرچه غير اوست دل بريده اى
زمـهربانى ات، ز دل ستانى ات
چـه نقش ها به لوح دل كشيده اى
مـيـان لالـه هـاى سـرخ آشنا
غريـب آشـنـا! تو برگزيـده اى
ز سـاغـر كرامـت مـحمـدى
زلال نـور مـعـرفت چشيده اى
ز بـاغهـاى بـى زوال سرمدى
سـبدسـبد گـل حضور چيده اى
دلا! ز شـوق لـحـظـه زيارتى
چـه عـاشقانه از قفس پريده اى!
بـهـار شـد دوبـاره باغ باورم
ز عـشق تو كه روشناى ديده اى
بـه شـام غـربـت سياه عالمى
طـلـوع فجر هشتمين سپيده اى

نسترن قدرتى

آمدم ای شاه ، پناهم بده
خط امانی ز گناهم بده
ای حَرمَت ملجأ در ماندگان
دور مران از در و ، راهم بده
ای گل بی خار گلستان عشق
قرب مکانی چو گیاهم بده
لایق وصل تو که من نیستم
اِذن به یک لحظه نگاهم بده
ای که حَریمت به مَثَل کهرباست
شوق وسبک خیزی کاهم بده
تاکه ز عشق تو گدازم چو شمع
گرمی جان سوز به آهم بده
لشگرشیطان به کمین من است
بی کسم ای، شاه پناهم بده
از صف مژگان نگهی کن به من
با نظری ، یار و سپاهم بده
در شب اول که به قبرم نهند
نور بدان شام سیاهم بده
ای که عطا بخش همه عالمی
جمله ی حاجات مرا هم بده

سراج

همچون نسیم صبح و سحرگاه می‌رود
هر کس میان صحن حرم راه می‌رود
از هر چه غصه دارد و غم می‌شود رها
هر سایلی به خدمت این شاه می‌رود

وقتی فرشته‌های حرم بال می‌زنند
از سینه‌های شعله‌زده آه می‌رود
اینجا بهشت روی زمین فرشته‌هاست
از کوی تو فرشته به اکراه می‌رود

خورشید در طواف حرم، وه! چه دیدنیست
هر شب به پای‌بوسی آن ماه می‌رود
باب‌الجواد راه ورودی به قلب توست
حاجت رواست هرکه از این راه می‌رود
 
فاطمه نانی راد

كاش يك شب باز مهمان دو چشمت می‌شدم
ريزه خوار مشرق خوان دو چشمت می‌شدم
كـاش يك شب می‌گذشتم از فراز چشم تو       
گرم گلگشـت خـراسان دو چشمت می‌شدم
كـاش يـك شب می‌سرودم گنبد زرد تو را       
فارغ از دنيا، غزلخوان دو چشمت می‌شدم
كاش يك شب می‌نشستم بر ضريح چشم تو       
بـاز هـم پـابـند پيمان دو چشمت می‌شدم
صحن و ايوان تو را اى كاش جارو می‌زدم       
چـون كـبوترها نگهبان دو چشمت می‌شدم
ضـامن آهـوست چشمان دو شهد روشنت       
كـاش آهـوى بـيابان دو چشمت می‌شدم
كاش يك شب معرفت می‌چيدم از چشمان تو       
غـرق در درياى عرفان دو چشمت می‌شدم
كـاش يك شب می‌شدم خيس نگـاه سبز تو       
شـاهد اعـجاز بـاران دو چشمت می‌شدم
كاش يك شب نور می‌نوشيدم از چشمان تو       
مـی‌درخشيدم، چراغان دو چشمت می‌شدم
سخت شيرين است طعم روشن چـشمان تو       
كاش يك شب باز مهمان دو چشمت می‌شدم

رضا اسماعيلی

دلم هوای تو کرده شه خراسانی
چه می شود که بیایم حرم به مهمانی
دلم زکثرت زشتی بریده آقاجان
عنایتی که بیایم تویی که درمانی
مرا وگریه شبی در حریم تو کافی است
رفیق گریه ی من،گریه های طوفانی
رفیق مایی و حالی زما نمی پرسی
تو در بهشتی و ماهم اسیروزندانی
بیا و زندگی ام را چنین مهیا کن
که پیش پای تو آقاشوم قربانی
تمام آنچه که دادی مرا،زکف دادم
ببین که دشت پر از گل شده بیابانی
چه می شود که قیامت بگویم این جمله
دلم هوای تو کرده شه خراسانی

علی بهزادپور

تازه دانستم نه با آب و نه با نان زنده ام
تازه فهمیدم نه با جسم و نه با جان زنده ام
تازگی ها باورم شد اینکه مثل هر غریب
دورتر از خود دلی دارم که با آن زنده ام
هر کجا رفتم به چشمان من آمد خاک او
دور نزدیکی که از او سخت حیران زنده ام
گرم او بودم دریغا دیر فهمیدم که من
با چه گرمایی در آغوش زمستان زنده ام
کم نمی آرم که در امروز و در فردای خود
از سرانگشتان آن لطف فراوان زنده ام
سایه وار از خود ندارم هیچ دور از آفتاب
هر کجا باشم به خورشید خراسان زنده ام

عباس چشامی

       
گنبدت از هر کجای شهر سوسو می کند
دست هر آشفته ای را پیش تو رو می کند
در لباس خادمان مهربانت، آفتاب
صبح ها، صحن حرم را آب و جارو می کند
ماه هر شب کنج بست "شیخ حر عاملی"
یاد معصومیت آن بچه آهو می کند
یاد معصومیت آن بچه آهو ...یاد تو
کوچه های شهر را لبریز "یا هو " می کند
باد، هم مثل نگهبان درت... بدو ورود
غصه را از شانه های خسته، پارو می کند
عطر نابی می وزد از کوچه باغ مرقدت
هر که می آید حرم ... این عطر را بو می کند
...خادمی می گفت که... آقا به وقت بدرقه
دست زائر را پر از گل های شب بو می کند 

 مریم سقلاطونی

مهدى بیاتى ریزى

   

ای کاش حرم بودم و مهمان تو بودم
مهمان تو و سفره احسان تو بودم

یک عمر گذشت و سر و سامان نگرفتم
ای کاش فقط بی ‏سر و سامان تو بودم

تا چشم گشودم به دلم مهر تو افتاد
زآن روز چو آهوی بیابان تو بودم

طوفان عجیبی است غم عاشقی تو
چون موج اسیر تو و طوفان تو بودم

ای گنبد تو عشق ، من خسته دل ای کاش
چون کفتر پر بسته ایوان تو بودم

یک پنجره فولاد دلم تنگ تو آقاست
ای کاش ز زوار خراسان تو بودم

 مهدی صفی یاری

ای راهب کلیسا دیگر مزن به ناقوس
خاموش کن صدارا، نقاره می زند طوس
آیا مسیح ایران کم داده مرده را جان
جانی دوباره بردار با ما بیا به پابوس
آنجا که خادمینش از روی زائرینش
گرد سفر بگیرند با بال ناز طاووس
خورشید آسمان ها در پیش گنبد او
رنگی ندارد آری چیزی شبیه فانوس
رویای ناتمامم ساعات در حرم بود
باقی عمر اما افسوس بود و کابوس
وقتی رسیدی آنجا در آن حریم زیبا
زانو بزن به پای بیدار خفته در طوس...

سید حمیدرضا برقعی

اشعار مرتبط با میلاد امام رضا علیه السلام را در ادامه ی مطلب بخوانید .

اي معلم خوبي ها.....  

جواد محقق

به نام خداوند رنگین کمان
خداوند بخشنده ی مهربان
خداوند زیبایی و عطر و رنگ
خداوند پروانه های قشنگ
خداوند باران و نقل و تگرگ
نفس های باد و تپش های برگ
خدایی که سرشار از آرامش است
طرفدار سرسبزی و دانش است
خدایی که از بوی گل بهتر است
و از نور باران صمیمی تر است
خدای صمیمی خدای سلام
خدای غزل قصه ی ناتمام
خدایا به ما مهربانی بده
دلی ساده و آسمانی بده

محمود پوروهاب

در جهانی خالی از رؤیا،

                    کودکان 

                    یادآورِ پروانه و رنگین کمان هستند...

سیدعلی میرافضلی

آن شب زمين هواي بهشتي دوباره داشت
آغوش آسمان به بغل ماهپاره داشت

چشمان ابر روي زمين را گرفته بود
هر قطره با خودش سبدي پرستاره داشت

دست ملک قصیده ای از نور می نوشت
واژه به واژه حرف غزل استعاره داشت

باز عطر سيب و بوي بهار و شميم ياس
بر بارش دوباره كوثر اشاره داشت

اين بار حق به دامن موسي عطا نمود
آن كوثري كه بال ملك گاهواره داشت

اين سيب سرخ سيب بهشت پيمبر است
اين دختر يگانه موسي بن جعفر است

محمد بیابانی

روزهـای گـرم تـابـستـان گـذشـت                     بوی شرجی بوی نخلستان گذشت
هـم طبـیعت جـامه اش رنـگین شده                 هم هوای شهر عطرآگیـن شـده
فـصـل زیـبـای دگـر آغـاز شــد                           مدرسـه بـا شادمانی بـاز شـد
کـودکـان در شـور و حـالِ مـدرسـه                    دفترِ مـشـق و حـساب و هندسه
روزهـای خـاطـرات خـوب و نـاب                        بـا خریـد دفتر و کیف و کتـاب
تـا کـه دیدم شـور و حال کـودکـان                     خـاطراتم زنده شد در این زمان
خـاطـرات   کــودکـی در دفـتــرم                       شـعـرهـای کـودکانـه در ســرم
مـشـق و امـلا هـمـچنـان در یـادِ ما                   پـایِ تـخـته لحظه های شادِ  مـا
جـدولِ ضـربـی که مـا آمـوختـیـم                      در حـسـابِ زنـدگـی انـدوخـتـیـم
نـیـمـکت چـوبـی کـنـارِ پـنـجـره                         مشقِ و املایی سراسر خاطره
گرچـه جایِ  مـا هـمـیشه تنـگ بـود                  همکلاسی یک دل و یک رنگ بود
شـادمـان بـودیـم از شـادی  هـم                      فارغ از سود و زیان و بیش و کم
لحـظه های تلـخ و شـیریـن داشـتیم                روزهای شاد و غمگـین داشـتیـم
از مـعلّـم درس هـا آمـوخـتـیـم                         تـا چراغ معرفـت افـروخـتیـم
درس او مـهـر و صـفـا و سـادگـی                     در کلامـش پـاکـی و  آزادگـی
زنـگِ انـشا شـور و حـالـی داشـتـیم                 واژه ها را زنده می پـنـداشتـیـم
واژه هـای مـا لـطـیـف و سـاده بـود                  جمله ها در ذهنِ ما آماده بـود
صـحـبتِ مـا بـی ریـا و رنـگ بـود                       شعرهامان شاد وخوش آهنگ یود
انـدک انـدک کـودکـی پـایـان رسـید                   آن صفـا و سادگـی شـد نـاپـدیـد
حـسـرتِ آن روزهــا هـمــراه مـا                       حسرت آن قلب های بـی ریـا
یـاد بـاد آن روزگــاران  یـاد بـاد                           کلبه ی احـساسِ ما آبـاد باد

منبع : اینجا

منبع : اینجا

باز می آید صدای مدرسه
بانگ شادی هوی و های مدرسه
مرغ دل پر می زند از اشتیاق
در هوای با صفای مدرسه
زنگ تفریح است و خوش پیچیده است
عطر بازی در فضای مدرسه
بوی مهر و مهربانی می دهد
ماه مهر و ابتدای مدرسه
از میان خاطرات کودکی
می روم تا جای جای مدرسه
ناظم مدرسه می گوید : سلام
بچه های با وفای مدرسه
جایتان در قلب ما ، خوش آمدید
پایتان بر چشمهای مدرسه

ایرج خالصی

    مهر آمد و دوباره گلستان سبز عشق
    با عطر ياد و خاطره هايش چه ديدنيست
    آهنگ پاك زمزمه غنچه هاي ناز
    از لابه لاي وسعت سبزش شنيدنيست
    مهر آمد و تبسمي از جنس نوبهار
    روي لبان پاك و لطيف بنفشه هاست
    گلبوته هاي شادي و شور و نشاط و عشق
    دسته گلي ست آبي و در دست بچه هاست
    مهر آمد و طلوع نجيب و بهاريش
    در جاي جاي دفتر دل سبز و ماندنيست
    شعر بلند خاطره هاي بهار شوق
    در روزهاي آبي و بي كينه خواندنيست
    مهر آمد و نويد شكفتن, و يك حضور
    دل ها همه به پاكي برگ شقايق است
    مي گفت باغبان كه بدانيد قدر آن
    چون بهترين و سبزترين دقايق است
    در گلْسِتان سبز پر از عطر ياس عشق
    آيينه هاي عشق و صفا روبروي ماست
    مهر آمد و درين تپش قلب زندگي
    پرواز تا شكفته شدن آرزوي ماست

مریم حیدرزاده

 باز آمد بوی ماه مدرسه
 بوی بازی های راه مدرسه

بوی ماه مهر ماه مهربان
بوی خورشید پگاه مدرسه

از میان کوچه های خستگی
 می گریزم در پناه مدرسه

باز می بینم ز شوق بچه ها
 اشتیاقی در نگاه مدرسه

زنگ تفریح و هیاهوی نشاط
 خنده های قاه قاه مدرسه

باز بوی باغ را خواهم شنید
 از سرود صبحگاه مدرسه

روز اول لاله ای خواهم کشید
سرخ بر تخته سیاه مدرسه

قیصر امین پور

دانلود سرود باز آمد بوی ماه مدرسه

لینک دانلود مال اینجاست .

مدرسه ها وا شده، همهمه برپا شده
با حضور بچه ها مدرسه زیبا شده
چه شادی و چه شوری، چه جشنی و سروری
چه ماه قرص مهری، چه پرتوی چه نوری
مدرسه ها وا شده، همهمه برپا شده
با حضور بچه ها مدرسه زیبا شده
کتاب و کیف و دفتر، دست دختر و پسر
همه سوی مدرسه، هم قدم و همسفر
مدرسه سنگر ماست، تفنگ ما قلمهاست
با جهل می ستیزیم، اسلام یاور ماست
مدرسه ها وا شده، همهمه برپا شده
با حضور بچه ها مدرسه زیبا شده

دانلود سرود مدرسه ها وا شده

لینک دانلود مال اینجاست

آغاز سال نو، با شادی و سرور
هم‌دوش و هم‌زبان، حرکت به سوی نور

آغاز مدرسه، فصل شکفتن است
در زنگ مدرسه، بیداری من است

در دل دارم امید، بر لب دارم پیام
هم‌شاگردی سلام، هم‌شاگردی سلام

مهر از افق دمید، فصلی دگر رسید
فصل کلاس و درس، ما را دهد نوید

شد فصل کسب علم، فصل تلاش و کار
دانش به نسل ما، می‌بخشد اعتبار

در دل دارم امید، بر لب دارم پیام
هم‌شاگردی سلام، هم‌شاگردی سلام

ای در کنار ما، آموزگار ما
چون شمع روشنی، در روزگار ما

روشن ز نور توست، کاشانه دلم
در کار من تویی، حلال مشکلم

در دل دارم امید، بر لب دارم پیام
هم‌شاگردی سلام، هم‌شاگردی سلام

فردا از آن توست، ای نسل چاره‌ساز
با یاری خدا، آینده را بساز

فردای روشن است، با وحدت کلام
از ما تو را درود، از ما تو را سلام

در دل دارم امید، بر لب دارم پیام
هم‌شاگردی سلام، هم‌شاگردی سلام

دانلود سرود همشاگردی سلام

لینک دانلود رو از اینحا برداشتم .

لینک دانلود مال اینجاست

صدای بال ملایك ز دور می‌آید
مسافری مگر از شهر نور می‌آید؟

دوباره عطر مناجات با فضا آمیخت
مگر كه موسی عمران ز طور می‌آید؟

شراب ناب تبلور به شهر آوردند
تمام شهر به چشمم بلور می‌آید

به باغ از غم داغ كدام گل گفتند؟
كه آتش از دل خاك نمور می‌آید

به روی دست پر از شور شهر غیرت كیست!
كه در تجسم سرخ شعور می‌آید؟

ستاره‌ای شبی از آسمان فرو افتاد
و مژده داد كه صبح ظهور می‌آید

چقدر شانه غم‌بار شهر حوصله كرد
به شوق آن‌كه پگاه سرور می‌آید

مسافری كه شتابان به یال حادثه رفت
به بال سرخ شهادت صبور می‌آید

به زخم‌های شقایق قسم هنوز از باغ
شمیم سبز بهار حضور می‌آید

مگر پگاه ظهور سپیده نزدیك ا‌ست؟
صدای پای سواری ز دور می‌آید؟

ناصر فیض

حکیم ابوالفتح عمر بن ابراهیم الخیامی مشهور به خیام فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی در سال 439 هجری قمری در نیشابور زاده شد . وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت . وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب هایی به هر دو زبان دارد . از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله رساله فی شرح ما اشکل من مصادرات کتاب اقلیدس ، رساله فی الاحتیال لمعرفه مقداری الذهب و الفضه فی جسم مرکب منهما و لوازم الامکنه را می توان نام برد . وی به سال 526 هجری قمری درگذشت . رباعیات او شهرت جهانی دارد .

هرگز دل من ز علم محروم نشد
کم ماند ز اسرار که معلوم نشد
هفتاد و دو سال فکر کردم شب و روز
معلومم شد که هیچ معلوم نشد
***
اي بس که نباشيم و جهان خواهد بود
ني نام زما و ني‌نشان خواهد بود
زين پيش نبوديم و نبد هيچ خلـل
زين پس چو نباشيم همان خواهد بود
***

افسوس که نامه جوانی طی شد
وان تازه بهار زندگانی دی شد
حالی كه ورا نام جوانی گفتند
معلوم نشد كه او كی آمد كی شد
***

چندين غم مال و حسرت دنيا چيست؟
هرگز ديدي كسي كه جاويد بزيست؟
اين چند نفس در تن تو عاريتي ست
با عاريتي عاريتي بايد زيست
***
اجرام که ساکنان این ایوانند
اسباب تردد خردمندانند
هان تاسر رشته خرد گم نکنی
کانان که مدبرند سرگردانند
***
ای چرخ فلک خرابی از کینه تست
بیدادگری شیوه دیرینه تست
ای خاک اگر سینه تو بشکافند
بس گوهر قیمتی که در سینه تست

***

هنگام  سپیده  دم  خـروس   سحری
دانی که چرا همی کند   نوحـه گری
یعنی  که   نمودند  در  آیـینه  صبح
کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری

حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زاده ۳۲۹ ه‍.ق ، ۳۱۹ ه‍.خ - درگذشت پیش از ۴۱۱ ه‍.ق ، ۳۹۷ ه‍.خ در توس خراسان)، سخن‌سرای نامی ایران و سراینده شاهنامه حماسه ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سراینده پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته شده و ستوده شده است. شاهنامه فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.

ندانی که ایران نشسـت منســــت  
جهان سر به سر زیر دست ِ منست
هنــــر نزد  ایرانیـــان است و بـــس 
نـدادنــد شـیــــــر ژیــان را بــه کس
همــه یکدلاننــــد یــزدان شنـــــاس
بـه   نیکـی  ندارنـد  از  بـد   هـراس
دریـغ است ایــران که ویـران شــود
کنــــــام پلنــگان  و شیــران شــود
 چـــو ایـــران نباشــد تـن من مـبـاد
در این بوم و بــر زنده یک تن مبـــاد
همـه روی یکســر به جـنگ  آوریــم
جهــــــان بر بـد اندیـش تنــــگ آوریم
همه سر به سر تن به کشتن دهیم 
به از آن که کشور به دشمن دهیم
چنیــن گفــت موبــــد که مرد بنــــام
بـه از زنـده دشمـن بر او  شاد  کام
اگر کُشــت خواهــد  تو را روزگـــار
چــه نیکــو تـر از مـرگ در کـــار زار

اول اردیبهشت ماه ، سالروز بزرگداشت شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی و سال روز درگذشت ملک الشعرای بهار، اقبال لاهوری و سهراب سپهری گرامی باد .

1- سعدی :

مشرف الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسنده بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. تخلص او “سعدی” است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. وی احتمالاً بین سالهای ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده است. در جوانی به مدرسه نظامیه بغداد رفت و به تحصیل ادب و تفسیر و فقه و کلام و حکمت پرداخت. سپس به شام و مراکش و حبشه و حجاز سفر کرد و پس از بازگشت به شیراز، به تألیف شاهکارهای خود دست یازید. وی در سال ۶۵۵ سعدی‌نامه یا بوستان را به نظم درآورد و در سال ۶۵۶ گلستان را تألیف کرد. علاوه بر اینها قصاید ، غزلیات ، قطعات ، ترجیع بند ، رباعیات و مقالات و قصاید عربی نیز دارد که همه را در کلیات وی جمع کرده‌اند. وی بین سالهای ۶۹۰ تا ۶۹۴ هجری در شیراز درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.

در آن نــفس کـه بـــميرم در آرزوی تـــو باشـم
بدان امــيد دهـم جـان که خـاک کوی تو باشم
به وقـت صبح قـيامــت کـه سـر ز خـاک بر آرم
به گفتگوی تو خيزم به جـست و جوی تو باشم
به مـجمـعی که در آيـند شاهــدان دو عـــالـم
نظر به ســـوی تـــو دارم غــــلام روی تو باشم
حـديـث روضـــه نــگـويــم گـل بـهـشت نبـــويم
جمـال حـــور نـــجويـــم دوان به سوی تو باشم
بـه خـوابگاه عـدم گر هــزار ســـال بخــســبم
به خواب عافـيت آن گه بــه بوی مـوی تو باشم
مـی بهــشت نـنـوشم ز جـام سـاقي رضــوان
مرا به باده چه حاجت که مسـت بوی تو باشم
هــزار باديـه ســـهل اســت با وجــود تــو رفتن
اگر خــلاف کــنــم ســــعديا بـه سـوی تو باشم

2- سهراب سپهری :

سهراب سپهری ( ۱۵ مهر ۱۳۰۷ در کاشان - ۱ اردیبهشت ۱۳۵۹ در تهران) شاعر و نقاش ایرانی بود. او از مهم‌ترین شاعران معاصر ایران است و شعرهایش به زبان‌های بسیاری از جمله انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی و ایتالیایی ترجمه شده است. سهراب سپهری در غروب ۱ اردیبهشت سال ۱۳۵۹ در بیمارستان پارس تهران به علت ابتلا به بیماری سرطان خون درگذشت. صحن امامزاده سلطان‌علی روستای مشهد اردهال واقع در اطراف کاشان میزبان ابدی سهراب گردید

من در این تاریکی
فکر یک بره روشن هستم
که بیاید علف خستگی‌ام را بچرد.
من در این تاریکی
امتداد تر بازوهایم را
زیر بارانی می‌بینم
که دعاهای نخستین بشر را تر کرد.
من در این تاریکی
درگشودم به چمن‌های قدیم،
به طلایی‌هایی، که به دیوار اساطیر تماشا کردیم.
من در این تاریکی
ریشه‌ها را دیدم
و برای بته نورس مرگ، آب را معنی کردم.

3- ملک الشعرای بهار :

محمد تقی بهار ملقب به ملک الشعرای بهار شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایرانی است. وی در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملک الشعرای صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر “ادیب نیشابوری” رفت. بعد از فوت پدر، ملک الشعرای دربار مظفرالدین شاه شد. وی شش دوره نماینده مجلس شد و سالها استاد دوره دکتری ادبیات دانشسرای عالی و دانشکده ادبیات بود. به علت پیوستن به مشروطه‌طلبان و آزادی‌خواهان چند بار تبعید و زندانی شد که سالهای زندان و تبعید از پربهره‌ترین سالهای زندگی ادبی وی بوده است. بهار در روز دوم اردیبهشت ۱۳۳۰ هجری شمسی، در خانه مسکونی خود در تهران زندگی را بدرود گفت و در شمیران در آرامگاه ظهیرالدوله به خاک سپرده شد. ازمعروفترین آثار وی دیوان اشعار، سبک شناسی که در سه جلد در باره سبک نوشته‌های منثور فارسی نوشته شده، تاریخ احزاب سیاسی، تصحیح برخی از متون کهن مانند تاریخ سیستان و مجمل‌التواریخ و القصص، تاریخ بلعمی را می‌توان نام برد.

یا که به راه آرم این صید دل رمیده را
یا به رهت سپارم این جان به لب رسیده را
یا ز لبت کنم طلب قیمت خون خویشتن
یا به تو واگذارم این جسم به خون تپیده را
کودک اشک من شود خاک‌نشین ز ناز تو
خاک‌نشین چرا کنی کودک نازدیده را؟
چهره به زر کشیده‌ام، بهر تو زر خریده‌ام
خواجه! به هیچ‌کس مده بندهٔ زر خریده را
گر ز نظر نهان شوم چون تو به ره گذر کنی
کی ز نظر نهان کنم، اشک به ره چکیده را؟
گر دو جهان هوس بود، بی‌تو چه دسترس بود؟
باغ ارم قفس بود، طایر پر بریده را
جز دل و جان چه آورم بر سر ره؟ چو بنگرم
ترک کمین گشاده و شوخ کمان کشیده را
خیز، بهار خون‌جگر! جانب بوستان گذر
تا ز هزار بشنوی قصه ی ناشنیده را

4- اقبال لاهوری :

علامه محمد اقبال لاهوری در سال ١٨٧٣ میلادی در شهر سیالکوت ایالت پنجاب هند به دنیا آمد. در لاهور تحصیل کرد و سپس در کمبریج و مونیخ به مطالعه در فلسفه و حقوق پرداخت. سپس به لاهور بازگشت و به وکالت مشغول شد.اقبال معتقد است که روح قرآن با تعلیمات یونانی سازگاری ندارد و بسیاری از گرفتاریها از اعتماد به یونانیها ناشی شده است. تشویق اقبال به بازگشت اسلام به صحنه سیاست و ضدیت با تمدن غرب و رد دستاوردهای فرهنگی و علمی غرب از مسائلی است که مورد توجه و استقبال و گاه مورد انتقاد گروه‌هایی از اندیشمندان است. وی به سال ١٩٣٨ میلادی بدرود حیات گفت.

مریم از یک نسبت عیسی عزیز
از سه نسبت حضرت زهرا عزیز
نور چشم رحمة‌للعالمین
آن امام اولین و آخرین
آن که جان در پیکر گیتی دمید
روزگار تازه آیین آفرید
بانوی آن تاج‌دار هل اتی
مرتضی، مشکل‌گشا، شیر خدا
پادشاه و کلبه‌ای ایوان او
یک حسام و یک زره سامان او
مادر آن مرکز پرگار عشق
مادر آن کاروان-سالار عشق
آن یکی شمع شبستان حرم
حافظ جمعیت خیرالامم
تا نشیند آتش پیکار و کین
پشت پا زد بر سر تاج و نگین
وان دگر مولای ابرار جهان
قوت بازوی احرار جهان
در نوای زندگی، سوز از حسین
اهل حق، حرّیت‌آموز از حسین
مزرع تسلیم را حاصل بتول
مادران را اسوه‌ی کامل بتول
بهر محتاجی دلش آن‌گونه سوخت
با یهودی چادر خود را فروخت
...آن ادب پرورده‌ی صبر و رضا
آسیاگردان و لب قرآن‌سرا
اشک او برچید جبریل از زمین
هم‌چو شبنم ریخت بر عرش برین ...

پای به هر طرف بِنِه، بهار را صدا بزن
بهار را به سیرِ کوچه باغ ها صدا بزن

بخوان حدیث ِرویشِ دوباه را به گوشِ گُل
به شوق ِ سبز زیستن، جوانه را صدا بزن

زلال جویبار را به سوی دشت ها بخوان
عبورِ پاکِ آب را به هرکجا صدا بزن

سکوتِ کوهسار را لبالب از ترانه کن
زخواب، آبشار را کنون بیا صدا بزن

نسیم را به سفره ی ضیافتِ سحر گهان
به روشنای پُرشُکوهِ شهرِ ما صدا بزن

شکوفه ها در انتظارِ رویشی دوباره اند
بیا و روح ِ عشق را صدا ، صدا ، صدا بزن

سهیل محمودی

درخت پا شد و زخم زمین مداوا شد
هنوز چیزی از این حرف ها نمی فهمیم

چرا از آب نگفتن؟ چگونه نشکفتن؟
چگونه این همه اعجاز را نمی فهمیم

نشسته بر سر هر کوچه یک تذکر سبز
دلا! قبول نداریم، یا نمی فهمیم؟

نگاه باغ پر از بازی پرستوهاست
دل عبور نداریم تا نمی فهمیم

زمان، زمان بروز صفات باران است
چگونه باز نگوییم ما نمی فهمیم؟       

  محمد علی شیخ الاسلامی

پروین در فروردین ۱۳۲۰ شمسی به علت ابتلا به حصبه درگذشت و در قم به خاک سپرده شد...روحش شاد

ناتوان

در روزهای آخر اسفند
کوچ بنفشه های مهاجر زیباست
در نیمروز روشن اسفند
وقتی بنفشه ها را از سایه های سرد
در اطلس شمیم بهاران
با خاک و ریشه ـ میهن سیارشان ـ
در جعبه های کوچک چوبی
در گوشه خیابان می اورند
جوی هزار زمزمه در من می جوشد:
ای کاش...
ای کاش...
ای کاش آدمی وطنش را
مثل بنفشه ها ـ در جعبه های خاک ـ
یک روز میتوانست همراه خویش ببرد
هر کجا که خواست
در روشنای باران
در افتاب پاک

محمدرضا شفیعی کدکنی

زندگی همچون یك خانه شلوغ و پراثاث و درهم و برهم است و تو درآن غرق .
این تابلو را به دیوار اتاق مى زنى ،
آن قالیچه را جلو   پلكان مى اندازى،
راهرو را جارو مى كنى،
مبل ها به هم ریخته است 
مهمان ها دارند مى رسند و هنوز لباس عوض نكرده اى
در آشپزخانه  واویلاست وهنوز هم كارهایت مانده  است .
یكی از مهمان ها كه الان مى آید
نكته بین و بهانه گیر و حسود و چهار چشمى همه چیز را مى پاید .
از این اتاق به آن اتاق سر مى كشى،
از حیاط به توى هال مى پرى،
از پله ها به طبقه بالا می روى،
بر می گردى پرده و قالى و سماور    
گل و میوه  و چاى و شربت و شیرینى
و حسن و حسین و مهین و   شهین .......
غرقه درهمین كشمكش ها و گرفتاری ها و مشغولیات وخیالات
و مى روى و مى آ یى و مى دوى و مى پرى
كه ناگهان سرپیچ پلكان جلوت یك آینه است
از آن رد مشو...!
لحظه اى همه چیز را رها كن ،
خودت را خلاص كن،
بایست و با خودت روبرو شو
نگاهش كن
خوب نگاهش كن
او را مى شناسى ؟
دقیقا ور اندازش كن
كوشش كن درست بشناسی اش،
درست بجایش آورى
 فكر كن ببین
این همان است كه مى خواستى باشى ؟
اگر نه پس چه كسى و چه كارى فوری تر و مهمتر از این كه
همه این مشغله هاى سرسام آور و پوچ و و روزمره 
و تكرارى و زودگذر و تقلیدى و بی دوام و بى قیمت را
از دست و دوشت بریزى و به او بپردازى،
او را درست  كنى،
فرصت كم است 
مگر عمر آدمى چند هزار سال است ؟! 
چه زود هم مى گذرد مثل صفحات كتابى كه باد ورق مى زند،
آن هم  كتاب كوچكى كه پنجاه، شصت صفحه بیشتر ندارد.

منبع : اینترنت !  

می دانی...
بعضـی ها را هرچه قدر بـخوانی ...
خسته نمی شوی !
بعضـی ها را هرچه قدر گوش دهی ...
عادتــــ نمی شوند !
بعضـی ها هرچه تکرار شوند ...
باز بکرند و دستــ نـخورده !
دیده ای ؟! ... ...
شنیده ای ؟!
بعضـــی ها بی نهایتـــ ــ ـند !

پیش از تو آب معنی دریا شدن نداشت
شب مانده بود و جرأت فردا شدن نداشت

بسیار بود رود در آن برزخ کبود
اما دریغ زهره ی دریا شدن نداشت

در آن کویر سوخته ، آن خاک بی بهار
حتی علف اجازهٔ زیبا شدن نداشت

گم بود در عمیق زمین شانه ی بهار
بی تو ولی زمینه ی پیدا شدن نداشت

دلها اگر چه صاف ولی از هراس سنگ
آیینه بود و میل تماشا شدن نداشت

چون عقده‌ای به بغض فرو بود حرف عشق
این عقده تا همیشه سر وا شدن نداشت

زنده یاد سلمان هراتی

اربعین حسینی تسلیت و تعزیت باد .

باد‌ها نوحه‌خوان
بیدها دسته‌ی زنجیرزن
لاله‌ها سینه‌زنانِ حرم ِباغچه
بادها در جنون
بیدها واژگون
لاله‌ها غرق خون
خیمه‌ی خورشید سوخت
برگ‌ها گریه‌کنان ریختند
آسمان کرده به تن پیرهن تعزیه
طبل عزا را بنواز، ای فـلـک ...

عمران صلاحی

اي چشم تو بيمار ، گرفتار ، گرفتار
برخيز چه پيش آمده اين بار علمدار؟!
گيريم كه دست و علم و مشك بيفتد
بر خير فداي سرت انگار نه انگار

نمی‌دانم تو را در ابر دیدم یا كجا دیدم
به هر جایی كه رو كردم فقط روی تو را دیدم

تو را در مثنوی، در نی، تو را در‌ های و هو، در هی
تو را در بند بند ناله‌های بی‌صدا دیدم

تو مانند ترنم، مثل گل، عین غزل بودی
تو را شكل توسل، مثل ندبه، چون دعا دیدم

تو را در شمع‌ها، قندیل‌ها، در عود، در اسپند
دلم را پَرزنان در حلقه پروانه‌ها دیدم

تو را پیچیده در خون، در حریر ظهر عاشورا
تو را در واژه‌های سبز رنگ ربنا دیدم

تو را در آبشار وحی جبرائیل و میكائیل
تو را یك ظهر زخمی در زمین كربلا دیدم

تو را دیدم كه می‌چرخید گردت خانه كعبه
خدا را در حرم گم كرده بودم، در شما دیدم

دمی كه اسب‌ها بر پیكر تو تاخت آوردند
تو را‌ ای بی‌كفن، در كسوت آل عبا دیدم

همان شب كه سرت بر نیزه‌ها قرآن تلاوت كرد
تو را در دامن زهرا(س) و دوش مصطفی(ص) دیدم

تمام راه را بر نیزه‌ها با پای سر رفتی
به غیرت پا به پای زینب كبری(س) تو را دیدم

چنان فواره زد خون تو تا منظومه‎ی شمسی
كه از خورشید هم خون رشیدت را فرا دیدم

مصیبت ماند و حیرت ماند و غربت ماند و عشق تو
ولا را در بلا جستم، بلا را در ولا دیدم

تصور از تفكر ماند و خون تو تداوم یافت
تو را خون خدا، خون خدا، خون خدا دیدم

علیرضا قزوه 

پی نوشت :  متن کامل شعر را در ادامه مطلب ببینید .

دلم یك دوست می خواهد
كه خیلی مهربان باشد
دلش اندازه دریا
به رنگ آسمان باشد
كسی باشد پر از شبنم
پر از پروانه، آهو، آب
صدایش چكه ای آواز
نگاهش تكه ای مهتاب

كسی باشد كه حرفم را
بفهمد با دل و جانش
پرستوی دلم راحت
بخوابد توی دستانش

دلم می خواهد او چیزی
شبیه برف و مه باشد
و جنس دست هایش از
هوای پاك ده باشد

همیشه صبح تا شب من
در این رؤیای شیرینم
تمام صورتم چشم است
ولی او را نمی بینم

ناصر كشاورز

ما گل‌های خندانیم
فرزندان ایرانیم
ما سرزمین خود را
مانند جان می‌دانیم
ما باید دانا باشیم
هوشیار و بینا باشیم
از بهر حفظ ایران
باید توانا باشیم
آباد باش ای ایران
آزاد باش ای ایران
از ما فرزندان خود
دل شاد باش ای ایران

عباس یمینی شریف :

باز آمد بوی ماه مدرسه
بوی بازیهای راه مدرسه
بوی ماه مهر، ماه مهربان
بوی خورشید پگاه مدرسه
از میان کوچه ها ی خستگی
می گریزم درپناه مدرسه
باز می بینم زشوق بچه ها
اشتیاقی درنگاه مدرسه
زنگ تفریح و هیاهوی نشاط
خنده های قاه قاه مدرسه
باز بوی باغ را خواهم شنید
از سرود صبح گاه مدرسه
روز اول لاله ای خواهم کشید
سرخ برتخته سیاه مدرسه

سال گذشته شعری از مرحوم مهندس مجتبی کاشانی با عنوان " مدرسه عشق " نوشتم به نظر من این شعر زیبا ، ارزش چند بار خواندن را دارد ، امیدوارم شما هم از خواندن این شعر لذت ببرید .

عید فطر شادی و دست افشانی بر رفتن رمضان نیست، بر آمدن روز نو، روزی نو و انسانی نو است.

عيد آمد و عيد آمد وآن بخت سعيد آمد
برگير و دهل مي‌زن‌، كان ماه پديد آمد

فرا رسیدن عید سعید فطر را به همه ی دوستان و روزه داران محترم تبریک عرض می نمایم

حركت امام رضا علیه السلام براى نماز عید

هنگامى که آفتاب صبح اول ماه شوال طلوع کرد، امام رضا علیه السلام برخاست و غسل کرد و عمامه اى سفید بر سر بست. عصا بر دست و پابرهنه به سوى مصلى حرکت کرد.
موقع خروج از منزل، سر به سوى آسمان بلند كرد و چهار تكبیر گفت، این تكبیرها آن چنان با صلابت و روحانیت ‏خاصى ادا مى ‏شد كه گویى آسمان و در و دیوار با نواى حضرتش هم آواز هستند . سرداران و نظامیان و سایر مردم كه با آمادگى و آراستگى تمام در بیرون منزل صف كشیده بودند، هنگامى كه امام رضا علیه السلام و یارانش را به آن صورت مشاهده كردند به پیروى از امام رضا علیه السلام و هماهنگ با او فریاد تكبیر سردادند .
شهر مرو یكپارچه فریاد تكبیر سر داد و به دنبال آن از گریه و ناله هزاران زن و مرد مشتاق اهل بیت علیه السلام به لرزه در آمد، سرداران هنگامى كه حضرت را با آن حال دیدند از مركب‏هاى خود پیاده شدند و كفش‏هاى خود را در آورده و كنار گذاشتند و به دنبال امام علیه السلام به راه افتادند . حضرت رضا علیه السلام پیاده راه مى‏رفت و هر ده قدم یك بار مى‏ایستاد و سه تكبیر مى‏گفت .
یاسر خادم مى‏گوید: در این حال ما خیال مى‏كردیم كه آسمان و زمین و كوه با او هم آواز گشته است، شهر مرو یكپارچه گریه و شیون بود، فضل بن سهل ذوالریاستین با مشاهده این اوضاع به مامون گفت: اگر [امام ] رضا علیه السلام با این وضع به مصلا برسد، مردم مجذوب او خواهند شد [و ممكن است‏ با یك اشاره طومار حكومت را در هم پیچند] به نظر من بهتر است كه از او بخواهى تا برگردد .
مامون هم فورا كسى را فرستاد و از حضرت رضا علیه السلام در خواست نمود تا از میانه راه برگردد . امام رضا علیه السلام هم كفش‏هاى خود را طلبید و سوار مركب شده، به منزل مراجعت كرد

منبع: اصول كافى، مولد ابى الحسن الرضا علیه السلام، حدیث 7 .

شعر :

دعاى روز بیست و هفتم ماه مبارك رمضان

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهمّ ارْزُقْنی فیهِ فَضْلَ لَیْلَةِ القَدْرِ وصَیّرْ أموری فیهِ من العُسْرِ الى الیُسْرِ واقْبَلْ مَعاذیری وحُطّ عنّی الذّنب والوِزْرِ یا رؤوفاً بِعبادِهِ الصّالِحین.

خدایا روزى كن مرا در آن فضیلت شب قدر را و بگردان در آن كارهاى مرا از سختى به آسانى و بپذیر عذرهایم و بریز از من گناه و بارگران را اى مهربان به بندگان شایسته خویش.

حدیث رمضان : 

قال النّبى صلّى اللّه عليه و آلهِ و سلّم : لا تردّ دعوة الصّائم ؛»

پیامبر گرامی اسلام (ص) فرمود : دعاى روزه دار در پيشگاه خداوند ردخور ندارد.

 

حکايت

دو درويش خراسانی ملازم صحبت يکديگر سفر کردندی . يکی ضعيف بود که هر دو شب افطار کردی و ديگر قوی که روزی سه بار خوردی. اتفاقا بر در شهری به تهمت جاسوسی گرفتار آمدند . هر دو را به خانه ای کردند و در به گل برآوردند . بعد از دو هفته معلوم شد که بی گناهند . در را گشادند . قوی را ديدند مرده و ضعيف جان بسلامت برده . مردم درين عجب ماندند .حکيمی گفت : خلاف اين عجب بودی . آن يکی بسيار خواه بوده است ، طاقت بينوايی نياورد به سختی هلاک شد وين دگر خويشتن دار بوده است لاجرم بر عادت خويش صبر کرد و بسلامت ماند.
چو كم خوردن طبيعت شد كسى را
چو سختى پيشش آيد سهل گيرد
وگر تن پرور است اندر فراخى
چو تنگى بيند از سختى بميرد
(گلستان سعدي - باب سوم : در فضيلت قناعت)

شعر رمضان :

آن که از فرط گنه ناله کند زار کجاست؟
آنکه ز اغیار برد شکوه بر یار کجاست

باز ماه رمضان آمد و بر بام فلک
می زند بانگ منادی که گنه کار کجاست

سفره رنگین و خدا چشم به راه من و توست
تاکه معلوم شود طالب دیدار کجاست

بار عام است خدا را به ضیافت بشتاب
تا نگوئی که در رحمت دادار کجاست

مرغ شب نیمه شب دیده به ره می گوید
سوز دل ساز بود دیده بیدار کجاست

ماه رحمت بود ای ابر خطاپوش ببار
تا نگویند که آن وعده ایثار کجاست

حق به کان کرمش طرفه متاعی دارد
در و دیوار زند داد خریدار کجاست

آن خدائی که رحیم است و کریم است و غفور
گوید ای سوته دلان عاشق دلدار کجاست

من ژولیده به آوای جلی می گویم
آنکه با توبه ستاند سپر نار کجاست

ژولیده نیشابوری

دعاى روز بیست وششم ماه مبارك رمضان

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهمّ اجْعَل سَعْیی فیهِ مَشْكوراً وذَنْبی فیهِ مَغْفوراً وعَملی فیهِ مَقْبولاً وعَیْبی فیهِ مَسْتوراً یا أسْمَعِ السّامعین.

خدایا قرار بده كوشش مرا در این ماه قدردانـى شده و گناه مرا در این ماه آمرزیده و كردارم را در آن مورد قبول و عیب مرا در آن پوشیده اى شنواترین شنوایان.

حدیث رمضان :

امام صادق (ع) :
مَن لَم یُغفَر لَهُ فی شَهرِ رَمَضانَ لَم یُغفَر لَهُ إلى قابِلٍ ، إلاّ أن یَشهَدَ عَرَفَةَ .

 هر كس در ماه رمضان آمرزیده نشود ، تا سال آینده آمرزیده نمى شود ، مگر آن كه روز عرفه را درك كند . 

 اصول کافى : ج 4 ، ص 66 ، ح 3 . بحارالانوار : ج 96، ص 342

حکایت :

نمازگزار و سگ

  مردي براي عبادت به مسجدي رفت.نيّتش آن بود كه شب را به راز و نياز با پروردگار بگذراند. شب هنگام كه آن عابد به نماز مشغول بود. بانگي به گوشش رسيد. عابد تصور كرد كسي به مسجد وارد شده است. وسوسه هايي آن مرد را به خود سرگم نمود. با خود گفت: لابد شخصي كه در اين موقع شب به مسجد آمده است مرد كاملي است كه به اهميت كار من واقف خواهد بود و مرا همچون خود زاهد تمام عياري بشمار خواهد آورد. بايد احتياط كنم و شرط عبادت و خضوع را به جا آورم به همين جهت :
 همه شب تا به روزش بود طاعت      نياسود از عبادت هيچ ساعت
 دعا و زاري بسيار كرد او                 گهي توبه گه استغفار كرد او
 به جاي آورد آداب و سنن را             نكو بنمود الحق خويشتن را
 وقتي صبح شد و هوا روشن گرديد آن مرد همه جا را نگاه كرد. چشمش به سگي افتاد كه درگوشه مسجد خوابيده بود!
 از حسرت و ندامت گريه كرد و از خجالت سر به زير انداخت و با خود گفت:
 همه شب بهر سگ در كار بودي           شبي حق را به چنين بيداري بودي
 ز بي شرمي شدي غرق ريا تو            نداري شرم آخر از خدا تو
 بسي سگ از تو بهتر اي مُرائي*         ببين تا سگ كجا و تو كجايي؟
 چو پرده برفتد از پيش آخر                   چه گويي با خداي خويش آخر؟
 *مُرائي : رياكار

(الهي نامه – عطار نيشابوري)

شعر رمضان :

اي در غرور نفس به سر برده روزگار
برخيز ، كاركن ، كه كنونست وقت كار
اي دوست ! ماه روزه رسيد و تو خفته‌اي
آخر زخواب غفلت ديرينه سر برآر
سالي دراز بوده‌اي اندر هواي نفس
ماهي ، خداي را شو و دست از هوا بدار
پنداشتي كه چون بخوري ، روزه تو نيست
بسيار چيز هست جز آن شرط روزه‌دار
هر عضو را بدان كه به تحقيق روزه‌اي است
تا روزه تو روزه بود نزد كردگار
اول نگاه دار نظر ، تا رخ چو گل
در چشم تو نيفكند از عشق خويش خار
ديگر ببند گوش زهر ناشنيدني
كز گفت‌وگوي هرزه شود عقل تار و مار
ديگر زبان خويش كه جاي ثناي اوست
از غيبت و دروغ فرو بند استوار
ديگر بسي مخسب كه در تنگناي گور
چندانت خواب هست كه آن هست در شمار
ديگر ز فكر آينه دل چنان بكن
كز غير ذكر حق نشيند برو غبار
اين است شرط روزه اگر مرد روزه‌اي
گرچه ز روي عقل يكي گفتم از هزار

شيخ فريد‌الدين عطار

حدیث رمضان :

قال رسول الله (ص) :

إنَّ مَن تَمَسَّكَ فی شَهرِ رَمَضانَ بِسِتِّ خِصالٍ غَفَرَ اللّه ُ لَهُ ذُنوبَهُ : أن یَحفَظَ دینَهُ ، ویَصونَ نَفسَهُ ، ویَصِلَ رَحِمَهُ ، ولا یُؤذِیَ جارَهُ ، ویَرعى إخوانَهُ ، ویَخزُنَ لِسانَهُ . أمَّا الصِّیامُ فَلا یَعلَمُ ثَوابَ عامِلِهِ إلاَّ اللّه ُ . 

همانا هر كس در ماه رمضان ، شش كار را با قوّت انجام دهد ، خداوندْ گناهانش را مى آمرزد : دین خود را حفظ كند ، خویشتن را نگه دارد ، به خویشاوندانش نیكى كند ، همسایه اش را نیازارد ، حال برادرانش را مراعات كند و زبان خویش را در كام نگه دارد . امّا روزه ! پس پاداش روزه دار را جز خداوند نمى داند .

منبع : مستدرک الوسایل : ج 7 ، ص 370

افکار رمضانی در خانواده

نوشته:ناصر دیب السوادی
ترجمه: عبدالغفور گردهانی

شعر رمضان : 

ماه سبز نياز و آرامش
ﻣﺎه ﭘﺮواز ﺗﺎ وﺟﻮد ﺧﺪاﺳﺖ
ﻣﺎه ﺳﺠﺎده، ﮔﻞ، دﻋﺎ، ﻗﺮآن
ﻣﺎه ﭘﺮﻫﯿﺰﮔﺎری و ﺗﻘﻮاﺳﺖ
ﻣﯽﺷﻮد ﺑﺎ ﺳﺘﺎره در ﻣﻬﺘﺎب
ﻣﺜﻞ رود زﻻل ﺟﺎری ﺷﺪ
مي‌شود با تبسمي آبي
بر لب آسمان بهاري شد
مي‌شود تا به اوج عرش خدا
با نمازي پر از صفا پل بست
مي‌شود پركشيد مثل شهاب
روي فرشي پر از ستاره نشست
مي‌شود چكه‌چكه جاري شد
در دل لحظه‌هاي سبز دعا
با دو بال صميميت پر زد
از زمين تا به اوج سبز خدا
وقتي از آسمان روشن شب
مي‌چكد قطره‌قطره نور نشاط
مي‌شود مثل شاخه‌اي گل كرد
توي گلدان آشناي حياط
مي‌شود با دو دست شادي كاشت
توي باغ سحر گل لبخند
مي‌شود خط روشن شب را
تا به اوج نماز زد پيوند

سحر شقاقي

اللهمّ إنّی أسْألُكَ فیه ما یُرْضیكَ وأعوذُ بِكَ ممّا یؤذیك وأسألُكَ التّوفیقَ فیهِ لأنْ أطیعَكَ ولا أعْصیكَ یا جَوادَ السّائلین.

خدایا من از تو می خواهم در آن آنچه تو را خوشنود كند و پناه مى برم به تو از آنچه تو را بیازارد و از تو خواهم توفیق در آن براى اینكه فرمانت برم و نافرمانى تو ننمایم اى بخشنده سائلان

حدیث روزه :

حضرت محمد (ص) فرمود:

به هنگام رمضان در تابستان چون رنج تشنگی به انسان روی آورد خداوند هزار ملك را مامور آدمی می‌كند تا بهشت و نعمت الهی را به او بشارت دهند و او را نوازش كنند و چون افطار گردد خطاب می‌رسد چه بوی خوشی داری، سپس به ملائكه می‌فرماید: شاهد باشید مغفرتم را نصیبش كردم.

منبع :  ج 2 سفینه البحار باب صوم

زنده باد روزه سرگنجشکی !

آزمایش زیر گواه فایده ی بی حد روزه در افزایش مقابله با لذت های آنی و برانگیختگی های نامقبول است:

آزمایش شیرینی

منبع : اینجا

شعر رمضان :

آمديم از سفر دور و دراز رمضان
پي نبرديم به زيبايي راز رمضان

هر چه جان بود سپرديم به آواز خدا
هر چه دل بود شكستيم به ساز رمضان

سر به آيينه «الغوث» زدم در شب قدر
آب شد زمزمه راز و نياز رمضان

ديدم اين «قدر» همان آينه «خلّصنا»ست
ديدم آيينه‌ام از سوز و گداز رمضان

بيش از اين ناز نخواهيم كشيد از دنيا
بعد از اين دست من و دامن ناز رمضان

نكند چشم ببندم به سحرهاي سلوك
نكند بسته شود ديده باز رمضان

صبح با باده شعبان و رجب آمده بود
آن كه ديروز مرا داد جواز رمضان

شام آخر شد و با گريه نشستم به وداع
خواب ديدم نرسيدم به نماز رمضان

عليرضا قزوه

اللهمّ اغسِلْنی فیهِ من الذُّنوبِ وطَهِّرْنی فیهِ من العُیوبِ وامْتَحِنْ قَلْبی فیهِ بِتَقْوَى القُلوبِ یا مُقیلَ عَثَراتِ المُذْنِبین.

خدایا بشوى مرا در این ماه از گناه و پاكم نما در آن از عیب ها و آزمایش كن دلم را در آن به پرهیزكارى دلها اى چشم پوش لغزشهاى گناهكاران

حدیث روزه :

 قال موسی (علیه السلام):
الهی ارید قربك، قال: قربی لمن استیقظ لیلهٔ القدر،
قال:الهی ارید رحمتك، قال: رحمتی لمن رحم المساكین لیلهٔ القدر،
قال:الهی ارید الجواز علی الصراط، قال: ذلك لمن تصدق بصدقهٔ فی لیلهٔ القدر، قال:الهی ارید من اشجار الجنهٔ و ثمارها، قال: ذلك لمن سبح تسبیحه فی لیلهٔ القدر،
قال:الهی ارید النجاهٔ من النار، قال: ذلك لمن استغفر فی لیلهٔ القدر،
قال:الهی ارید رضاك، قال: رضای لمن صلی ركعتین فی لیهٔ القدر.

ترجمه :

خداوندا! می خواهم به تو نزدیك شوم، فرمود: قرب من از آن كسی است كه شب قدر بیدار شود،
گفت: خداوندا! رحمتت را می خواهم، فرمود: رحمتم از آن كسی است كه در شب قدر به مسكینان رحمت كند:
گفت: خداوندا! جواز گذشتن از صراط را از تو می خواهم فرمود: آن، از آن كسی است كه در شب قدر صدقه ای بدهد.
گفت خداوندا! از درختان بهشت و از میوه هایش می خواهم، فرمود: آنها از آن كسی است كه در شب قدر تسبیحش را انجام دهد
گفت: خداوندا! رهایی از جهنم را می خواهم، فرمود: آن، از آن كسی است كه در شب قدر استغفار كند.
گفت خداوندا خشنودی تو را می خواهم، فرمود: خشنودی من از آن كسی است كه در شب قدر دو ركعت نماز بگذارد.

توجه پیامبر علیه السلام به شب بیست و سوم

در این که شب قدر در ماه مبارک رمضان است، تردیدی نیست، ولی در این که کدام یک از شب های ماه رمضان است، نظرهای مختلفی نقل شده است. در برخی از روایات، به دهه آخر ماه رمضان به خصوص شب های بیست و یکم یا بیست و سوم اشاره شده است، چنان که پیامبر صلی الله علیه و آله در دهه آخرماه مبارک رمضان، تمام شب ها را به شب زنده داری و عبادت می پرداخت. هنگامی که شب بیست و سوم فرا می رسید، ایشان اهل بیت خود را بیدار نگه می داشت و به صورت هر کدام که خواب بر او غلبه می کرد، آب می پاشید و برای این که خوابشان نبرد، شب هنگام غذای کم تری به آنان می داد و می فرمود: «محروم کسی است که از خیر این شب بی بهره بماند». امام صادق علیه السلام می فرماید: «تقدیر مقدرات در شب نوزدهم، استواری آن در شب بیست و یکم و امضا در شب بیست و سوم ماه رمضان است».

ستاره باران شده است. این شب ها، باران، بوی ستاره می دهد. ستاره ها فراگیر شده اند. دست که دراز می کنی، آستین هایت از بوی رحمت خداوند پر می شوند.
این شب ها، سقف خانه هایمان هم ستاره پوش شده است و خداوند در این شب ها، بهشت را به بهانه می دهد نه بها.
این شب ها، می توان صدای بال فرشتگان را حس کرد. این نسیم هوایی ست که از به هم خوردن بال فرشتگان جریان یافته است.
این حوالی پر شده است از بوی رحمت و سخاوت و مهربانی خداوند.
اینجا همه چشم های خیس، بوی آسمان گرفته اند و دل ها به کمال نزدیک تر شده اند.
اینجا شب هایی جریان گرفته است که در آن بی واسطه می توان به خداوند رسید.
در این شب ها، عشق شدت گرفته است و عاشقی پشت همه پلک ها نفس می کشد.
در این شب ها، خانه هایمان را با بوی فرشته ها فرش می کنیم تا آسمان، راه خانه هایمان را گم نکند. در این شب ها، ماه به اندازه همه پنجره ها تکثیر شده است تا نور در هوای نفس کشیدنمان جریان بگیرد و ذکر «یا نور یا نور یا نور»مان بالا بگیرد.
فرشته ها آمده اند تا با ما تسبیح کنند.
کلمات، تکثیر می شوند و عشق ها ما را آسمانی می کنند.
این شب ها، شب های قدر است؛ شب های دعا و عشق، شب های صدا و سکوت؛ شب های پرندگی در آستان جانان. شب هایی که کوله بار پرواز برای آغاز بسته می شود. در این شب ها هزار بار به خویشتن نزدیک تر خواهیم شد؛ چنان که به خداوند منان نزدیک تر می شویم.
عباس محمدی

شعر :

خالق بخشنده

خيز، اى بنده محروم و گنهكار بيا
يك شب اى خفته غفلت زده بيدار بيا
بس شب و روز كه در زير لَحَد خواهى خفت
دَم غنيمت بشمار امشب و بيدار بيا
شب فيض است و در توبه و رحمت باز است
خيز، اى عبد پشيمان و خطاكار بيا
پرده شب كه بود آيت ستّارى من
دور از ديده مردم، به شب تار بيا
اين تويى، بنده آلوده و شرمنده من
اين منم، خالق بخشنده ستّار بيا
مگشا دست نيازت به عطاى دگران
دل به من بسته و بگسسته ز اغيار بيا
فرصت از دست مده، مى گذرد اين لحظات
منشين غافل و بى حاصل و بيكار بيا

حبیب الله چايچيان "حسان"

دعاى روز بیست و دوم ماه مبارك رمضان

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهمّ افْتَحْ لی فیهِ أبوابَ فَضْلَكَ وأنـْزِل علیّ فیهِ بَرَكاتِكَ وَوَفّقْنی فیهِ لِموجِباتِ مَرْضاتِكَ واسْكِنّی فیهِ بُحْبوحاتِ جَنّاتِكَ یا مُجیبَ دَعْوَةِ المُضْطَرّین.

خدایا بگشا به رویم در این ماه درهاى فضلت و فرود آر برایم در آن بركاتت را و توفیقم ده در آن براى موجبات خوشنودیت و مسكنم ده در آن وسطهاى بهشت اى اجابت كننده خواسته ها و دعاهاى بیچارگان.

عن ابى الحسن على بن موسى الرضا(علیه السلام):من قرأ فى شهر رمضان آية من كتاب الله كان كمن. ختم القرآن فى غيره من الشهور .

امام رضا (علیه السلام) فرمودند: كسى كه در ماه رمضان آيه اى از كتاب خدا را بخواند، مانند كسى است كه در ديگر ماه ها تمام قرآن را خوانده باشد.

منبع: بحار الانوار ج 96- ص 341

بهترین کارها در شب های قدر توبه است؛ چنان که شهید مطهری می فرماید: «به خدا قسم! یک روزش یک روز است، یک ساعتش یک ساعت است. یک شب را اگر به تأخیر بیندازیم، اشتباه می کنیم! نگویید: فردا شب، شب بیست و سوم ماه رمضان است؛ یکی از لیالی قدر است و برای توبه بهتر است. نه! همین امشب از فردا شب بهتر است. همین ساعت از یک ساعت بعد بهتر است. هر لحظه از لحظه بعدش بهتر است. عبادت بدون توبه قبول نیست. اول باید توبه کرد. به خدا قسم! اگر شما یک توبه بکنید تا پاک بشوید و بعد یک شبانه روز نماز بخوانید با حالت توبه و پاکی، همان یک شبانه روز به اندازه ده سال شما را جلو می برد و به مقام قرب پروردگار می رساند».

هشدار به فرماندار بصره

در قسمت دیگر این نامه آمده است: «هیهات که هوا و هوس برمن غلبه کند تا غذاهای لذیذ را برگزینم. در حالیکه ممکن است در سرزمین حجاز یا یمامه کسانی حتی از دسترسی به یک قرص نان عاجز باشند. آیا من با شکمی سیر بخوابم، در حالی که اطرافم شکم های گرسنه و جگرهای سوزانی باشند».

    وصف علی

  علي را وصف در باور نيايد
زبان هرگز ز وصفش برنيايد
علي با درد ِغربت آشنا بود
علي تنهاترين مرد ِخدا بود
علي درآستين دستِ خدا داشت
قدم در آستانِ كبريا داشت
علي سوز و گدازي جاودانه است
علي راز و نيازي عاشقانه است
دل دريايي اش درياي خون بود
زخون باغ و بهارش لاله گون بود
نواي عشق از ناي علي بود
اذان ِ سرخ ، آواي ِ علـي بــود
علي را قدر ، پيغمبر شناسد
كه هركس خويش را بهتر شناسد
دل ز عشقِ تو دريا شد يا علي
جان ز شوقِ تو شيدا شد يا علي
ما به عهدِ تو پابنديم يا علي
تا به مهرِ تـو پيــونـديم يا علي
ياعلي ، قبله عاشقان ، ياعلي
علي را وصف در باور نيايد
زبان هرگز ز وصفش برنيايد

    علی معلم

حدیث رمضان :

قال الصادق عليه السلام : راس السنة ليلة القدر يكتب فيها ما يكون من السنة الى السنة.

امام صادق عليه السلام فرمودند: آغاز سال (حساب اعمال) شب قدر است. در آن شب برنامه سال آينده نوشته مى ‏شود.

وسائل الشيعه، ج 7 ص 258 ح 8

شب اشک

امشب، شب گریه است. شب اشک است. اشک، شبنم وار فرو می ریزد تا آبروی از دست رفته را باز گرداند. خدا امشب مهربان تر از همیشه است. او به این اشک های ناچیز توجه می کند و به آنها پاداش می دهد. این اشک و قطره های ناچیز آتشی را که قرار بود سوزاننده تنم باشد، خاموش می کنند. امشب شب گریه است. شب ناله و فغان. شب آه و افسوس، می گریم ؛ چرا که دستم تهی و خالی است و کوله بارم از گناهان انباشته است و به جز قطرات اندک اشک، چیزی ندارم. پس ای چشمان من! در این شب مهربان بگریید و بنالید و مرا از آتش دوزخ رها کنید.

در سوگ مرتضی علیه السلام

امشب، شب فروچکیدن قطره قطره دل هاست؛ شب گریه ستاره هاست. امشب، زمین نظاره گر اشک های مهتاب است و فردا آفتاب مویه می کند، در خویش می شکند و پژمرده می شود. امشب، دلِ آسمان گرفته است. امشب آرامش از همه جا رخت بربسته و فردا، طوفان سهم ناک حادثه ای تلخ، دل های مؤمنان خدا را سخت می لرزاند. فردا برکه دل ها، سرشار از تلخابه اندوه می گردد و پیاله دیدگانِ سرخ عشاق حق، پر از غمابه فراق می شود.
فردا، پرندگان سپیدبال آسمان آبی، پروازی سیاه می کنند. پروانه ها به گل ها تسلیت می گویند، قاصدک ها، دیگر خبری از شادمانی و سرور را زمزمه نمی کنند. فردا، همه جا و همه چیز به رنگ عزاست و این همه، در سوگ مرتضی علیه السلام است.

منبع : سایت حوزه

شعر :

دیشب به چاه صبر کسی سر فرو نکرد
از دردهای مردمی اش گفت وگو نکرد
دیشب برای یافتن سفره های سرد
در کوچه های کوفه کسی جست وجو نکرد
دیشب در آن دیار نمکدانْ شکن، کسی
فکری به حال زخمِ پریشان او نکرد
حتی برای دیدن زخمی که خود زدند
دیشب کسی به خانه آن مرد رو نکرد
در کوچه های نخل، یتیمی سؤال کرد:
«دیشب به چاه صبر کسی سر فرو نکرد»؟

کیوان روشنی

دعاى روز بیستم ماه مبارك رمضان

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهمّ افْتَحْ لی فیهِ أبوابَ الجِنانِ واغْلِقْ عَنّی فیهِ أبوابَ النّیرانِ وَوَفّقْنی فیهِ لِتِلاوَةِ القرآنِ یا مُنَزّلِ السّكینةِ فی قُلوبِ المؤمِنین.

خداوندا در این روز درهای بهشتها را به روی من بگشا و درهای آتش دوزخ را ببند مرا توفیق تلاوت قرآن عطا فرما ، ای نازل كننده آرامش در دلهاى مؤمنان

حدیث رمضان :

امام صادق (علیه السلام ) :
« فَاجْهَدُوا أَنْفُسَكُمْ فَإِنَّ فِيهِ تُقَسَّمُ الْأَرْزَاقُ ، وَ تُكْتَبُ الْآجَالُ ، وَ فِيهِ يُكْتَبُ وَفْدُ اللَّهِ الَّذِينَ يَفِدُونَ إِلَيْهِ ، وَ فِيهِ لَيْلَةٌ الْعَمَلُ فِيهَا خَيْرٌ مِنَ الْعَمَلِ فِي أَلْفِ شَهْرٍ »
جان های خود را به تلاش وکوشش وادارید ، زیرا در این ماه روزی ها قسمت و اجل ها نوشته می شود و در آن نام های میهمانان خدا که بر او وارد می شوند نوشته می شود . در این ماه شبی است که عمل ( عبادت ) در آن شب از عمل هزار شب بهتر است .

بحارالأنوار ، ج 96 ، ص 375/63

آشنایی با دعای جوشن کبیر :

در یکی از جنگها، جبرئیل برپیامبر اکرم (ع) نازل شد . حضرت زره سنگینی بر تن مبارکشان بود.جبرئیل عرض کرد : "خداوند این دعا را نازل کرده و فرموده این زره خیلی سنگین است . شما را آزار می‌دهد، این دعا را بخوانید ، زره را از تن درآورید". لذا دعا به نام « جوشن » نامیده شد . چون جوشن به معنی زره است.
هزار اسم، تحت صد بند در جوشن ذکر شده که جبرئیل از جانب حق بر پیغمبر نازل کرده. این اسماء هر کدام جلوه‌ای از جلوات حق است. بعضی وقت‌ها دو تا اسم با هم واقع می‌شود و یک جلوه خاص دیگری پیدا می‌کند. ترکیب این دو اسم یک جلوه خاص پیدا می‌کند. گاهی وقت‌ها ترکیب سه اسم می‌شود، باز یک جلوه خاصی در دل ذاکر می‌دهد.
 گفته می‌شود که مداومت بر این دعا موجب دوری از معاصی و گناهان است. دعای جوشن کبیر مشتمل بر ۱۰۰۰ اسم پروردگار بوده که اسم اعظم نیز در میان آن‌ها مستور است.

منبع : اینجا

شعر :

مثل حضرت علی

ماه ماه روزه است ، روز، روز ضربت است
از مصيبت علي (ع) در دلم قيامت است

روزهاي ماه را گرچه روزه بوده ايم
ما به لقمه هاي چرب روزه را گشوده ايم

هيچ شب نگشته ايم با يکي دو رنگ ، سير
در کنار نان ، علي (ع) لب نزَد به ظرف شير

توي سفره اش علي (ع) شربت خنک نداشت
در کنار نان جو ، او به جز نمک نداشت

زرق و برق سفره ها کم نمي شود ولي
کاش زندگي کنيم مثل حضرت علي(ع)

افشین علاء

اللهمّ وفّرْ فیهِ حَظّی من بَرَكاتِهِ و سَهّلْ سَبیلی الى خَیْراتِهِ و لا تَحْرِمْنی قَبولَ حَسَناتِهِ یا هادیاً الى الحَقّ المُبین.

خدایا زیاد بگردان در آن بهره مرا از بركاتش و آسان كن راه مرا به سوى خیرهایش و محروم نكن ما را از پذیرفتن نیكى هایش اى راهنماى به سوى حـق آشكار .

حدیث رمضان :

قيل لابى عبد الله (عليه السلام): كيف تكون ليلة القدر خيرا من الف شهر؟ قال: العمل الصالح فيها خير من العمل فى الف شهر ليس فيها ليلة القدر.

از امام صادق (عليه السلام) سوال شد: چگونه شب قدر از هزار ماه بهتر است؟

حضرت فرمود: كار نيك در آن شب از كار در هزار ماه كه در آنها شب قدر نباشد بهتر است.

امشب چه شبی است ؛ شب خوبی ها، نیکی ها، زیبایی ها ؛ شب بیداری ؛ شب راز و نیاز . امشب چشم هایم را برهم نمی نهم و با معبودم سخن می گویم.  با او واگویه می کنم دردهای دلم را ! او را می خوانم و از درگاهش اجابت نیازهایم را می طلبم . امشب چه شبی است ؛ ملایک دسته دسته به یمن و بزرگی این شب بر زمین می آیند تا چشمان خسته و خیس شب زنده داران را با گلاب بهشتی بشویند . آنان می آیند تا غبار خطا و گناه را با عطر فردوس از دل ها بزدایند. امشب چه شبی است ؛ شب گردش فرشتگان گرداگرد حجت الهی ؛ شب بخشودن ، شب تقدیر و چه زیباست امشب!

شب موعود

شب عجیبی است و حیدر کرّار حالت عجیب تری دارد. آسمان و ستارگان وحشت زده از یک حادثه ی بزرگ خبر می دهند و علی علیه السلام می فرماید: «نه به من دروغ گفته اند و نه من دروغ می گویم . آن شبی را که به من وعده داده اند، همین امشب است.» او اینک تماشاگر آخرین شب حیات خویش در روی زمین است.
هر لحظه احساس می کند که در گذرگاه عمر خویش، به سرمنزل مقصود رسیده و به خوبی می داند که زمینْ منزل تنهایی و خانه بی کسی و دیار غربت است. راستی در این شب عجیب، بر مولامان علی چه گذشت؟

منبع : سایت حوزه

این جزر و مد چیست که تا ماه می‌رود؟
دریای درد کیست که در چاه می‌رود؟
این سان که چرخ می‌گذرد بر مدار شوم
بیم خسوف و تیرگی ماه می‌رود
گویی که چرخ بوی خطر را شنیده است
یک لحظه مکث کرده به اکراه می‌رود
آبستن عزای عظیمی است، کاین چنین
آسیمه سر نسیم سحرگاه می‌رود
امشب فرو فتاده مگر ماه ازآسمان
یا آفتاب روی زمین راه می‌رود؟
در کوچه‌های کوفه صدای عبور کیست؟
گویا دلی به مقصد دلخواه می‌رود
دارد سر شکافتن فرق آفتاب
آن سایه ای که در دل شب راه می‌رود

  قیصر امین پور

دعاى روز هیجدهم ماه مبارك رمضان

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهمّ نَبّهْنی فیهِ لِبَرَكاتِ أسْحارِهِ ونوّرْ فیهِ قلبی بِضِیاءِ أنْوارِهِ وخُذْ بِكُلّ أعْضائی الى اتّباعِ آثارِهِ بِنورِكَ یا مُنَوّرَ قُلوبِ العارفین.

خداوندا مرا در این روز برای برکات سحرها بیدار و متنبه ساز و دلم را به روشنی انوار سحر منوّر گردان و تمام اعضاء وجوارهم را برای آثار و برکات این روز مسخّر فرما به حق نور جمال خود ای روشنی بخش دلها عارفان .

حدیث روزه :

قال رسول الله صلى الله عليه و آله: لكل شيئى زكاة و زكاة الابدان الصيام.
رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمودند: براى هر چيزى زكاتى است و زكات بدنها روزه است.
الكافى، ج 4، ص 62

حکایت

توبه ی مرد گناهکار و قبولی توبه اش

 نقل است كه: « مردى بود كه جميع عمر خود را در معصيت‏ به سر برده بود و در مدت عمر خود هرگز خيرى از او صادر نشده و اصلا از هيچ معصيتى انديشه ‏نمى‏ كرد و صلحاى عصر و اتقياى روزگارش از او دورى جستندى و از او نفرت‏ كردندى .

ناگاه موكل قضا دست ‏بر دامن عمرش دراز كرده ملك الموت آهنگ قبض روحش‏ نمود . چون يقين به مرگ كرد و يافت كه وقت رحلتش رسيده نظر در جرايد اعمال ‏خود كرد آن را از اعمال صالحه خالى ديد و خطى كه رقم رجايى داشته باشد نديد و به ‏جويبار عمل خود نگريست، شاخى كه دست اميد در آن توان زد نيافت. عاجزوار آهى ‏از دل بى‏قرار بركشيد و بى‏اختيار گفت:
«يا من له الدنيا و الآخره ارحم لمن ليس له الدنيا و الآخرة‏».
يعنى : «اى آنكه دنيا و آخرت از توست ، رحم كن بر حال كسى كه نه دنيا دارد و نه آخرت‏ » .اين كلمه به گفت و جان داد.
اهل شهر بر فوت او شاد شدند و از مردنش فرحناك گشتند و او را در مزبله ها ‏انداختند و خس و خاشاك بر او ريختند و آن موضع را از خاك پركردند. شب يكى ازبزرگان را در خواب نمودند كه : فلان در گذشت و او را در مزبله انداختند برخيز و او را از آنجا بردار و غسل ده و كفن كن و بر او نماز كن و او را در مقبره صلحا و اتقيا دفن ‏كن .گفت : خداوندا ! او بد عمل بود و در ميان خلق به بدكارى و بدنامى مشهور بود . چه ‏چيز به درگاه كبريا آورد كه مستحق كرامت و بخشش گرديد ؟ خطاب آمد كه : چون به‏حال نزع رسيد در جرايد اعمال خود نظر كرد و بجز خطا و معاصى چيزى نديد لهذا مفلس وار به درگاه ما بناليد و عاجزوار به بارگاه ما نظر كرد و دست در دامن فضل ما زد پس به بيچارگى و عجز او رحمت كرديم و گناهان او را از نظر پوشيديم و از عذاب اليمش نجات داديم و به نعيم مقيمش رسانديم ‏» .

شعر رمضان :

مــاه زیبــای خــدا ای رمضـان
ماه قـرآن و دعـا ای رمضـان
هر کجـا پا بنهی یـاد خــداست
ذکرحق در همه جا ای رمضـان
شبت آرام وسحر شیرین است
روزهـا پــر ز صفـا ای رمضـان
صـوت قـرآن و منـاجـات و دعـــا
همـه آهنـگ خــدا ای رمضـان
دل مـا را کـه گنـه کـرده سیـاه
پرکن از نـور و صفـا ای رمضـان
همـه مهـمـان خـداونـد کریـــم
سر این سفره سرا ای رمضـان
تا خــدا عمــر دهــد با دل شــاد
نشـوم از تو جــدا ای رمضـان

خدایا راهنمائیم كن در آن به كارهاى شایسته و اعمال نیك و برآور برایم حاجتها و آرزوهایم اى كه نیازى به سویت تفسیر و سؤال ندارد اى داناى به آنچه در سینه هاى جهانیان است درود فرست بر محمد وآل او پاكیزگان.

حدیث رمضان : 

قال رسول الله (صلى الله علیه و آله)

لو یعلم العبد ما فى رمضان لود ان یكون رمضان السنة

رسول خدا (صلى الله علیه و آله) فرمود: اگر بنده «خدا» مى‏دانست كه در ماه رمضان چیست [چه بركتى وجود دارد] دوست مى‏داشت كه تمام سال، رمضان باشد.

بحار الانوار، ج 93، ص 346

حکایت :

چرا ما قرآن می خوانیم با اینکه چیزی از آن نمی فهمیم؟

یک پیرمرد آمریکایی مسلمان همراه با نوه کوچکش در یک مزرعه در کوههای شرقی کنتاکی زندگی می کرد. هرروز صبح پدربزرگ پشت میز آشپزخانه می نشست و قرآن می خواند. نوه اش هر بار مانند او می نشست و سعی می کرد فقط بتواند از او تقلید کند. یه روز نوه اش پرسید :
پدربزرگ من هر دفعه سعی می کنم مانند شما قرآن بخوانم ، اما آن را نمی فهمم و چیزی را که نفهمم زود فراموش می کنم و کتاب را می بندم ! خواندن قرآن چه فایده ای دارد؟
پدر بزرگ به آرامی زغالی را داخل بخاری گذاشت و پاسخ داد : این سبد زغال را بگیر و برو از رودخانه برای من یک سبد آب بیاور. پسر بچه گفت : اما قبل از اینکه من به خانه برگردم تمام آب از سوراخهای سبد بیرون می ریزد!؟ پدر بزرگ خندید و گفت : " آن وقت تو مجبور خواهی بود دفعه بعد کمی سریعتر حرکت کنی." و او را با سبد به رودخانه فرستاد تا سعی خود را بکند .
پسر سبد را آب کرد و سریع دوید ، اما سبد خالی بود قبل از اینکه او به خانه برگردد. در حالی که نفس نفس می زد به پدربزرگش گفت که حمل کردن آب در یک سبد غیر ممکن بود و رفت که در عوض یک سطل بردارد .
پیرمرد گفت : "من یک سطل آب نمی خواهم ، من یک سبد آب می خواهم ، تو فقط به اندازه کافی سعی خود را نکردی ." و او از در خارج شد تا تلاش دوباره پسر را تماشا کند . این بار پسر می دانست که این کار غیر ممکن است ، اما خواست به پدر بزرگش نشان دهد که اگر هم او بتواند سریعتر بدود باز قبل از اینکه به خانه باز گردد آبی در سبد وجود نخواهد داشت . پسر دوباره سبد را در رود خانه فرو برد و سخت دوید ، اما وقتی که به پدربزرگش رسید سبد دوباره خالی بود.نفس نفس زنان گفت : " ببین! پدربزرگ ، بی فایده ست . پیرمرد گفت : "باز هم فکر می کنی که بی فایده ست ؟ به سبد نگاه کن." پسر به سبد نگاه کرد و برای اولین بار فهمید که سبد فرق کرده ، سبد زغال ِ کهنه و کثیف حالا به یک سبد تمیز تبدیل شده بود؛ داخل و بیرون آن. پدر بزرگ گفت :

پسرم ، وقتی که تو قرآن می خوانی . ممکن است چیزی را نفهمی یا به خاطر نسپاری ، اما وقتی که آن را می خوانی تو تغییر خواهی کرد؛ باطن و ظاهر تو و این کار الله است در زندگی ما.

شعر رمضان :

به سلام رمضان بر شده ام باز به بامی
ماه نو ! ماه نو ! از مات درودی و سلامی

ماه نو ! ماه نو ! امسال به پیمانه چه داری؟
پیش از این از رمضانم نه می یی مانده نه جامی

ماه نو! ماه نو! امشب چه شب واقعه جوشی ست
چه شب واقعه جوشی! چه شب آینه فامی!

ماه نو ! ماه نو ! امسال مرا نور بیاموز
تو که در مهر امامی - تو که در سوز تمامی

ماه نو! در پی تفسیر نویی از رمضانم
روزه آن نیست که صبحی برسانیم به شامی

رمضان آمد و در سفره ی افطار و سحر نیست
نه تو را نان حلالی - نه مرا آب حرامی

در سلام رمضان کاش یکی آینه باشیم
آه - آیینه در آیینه - عجب حسن ختامی!

علی‌رضا قزوه

دعاى روز شانزدهم ماه مبارك رمضان

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهمّ وَفّقْنی فیهِ لِموافَقَةِ الأبْرارِ وجَنّبْنی فیهِ مُرافَقَةِ الأشْرارِ وأوِنی فیهِ بِرَحْمَتِكَ الى دارِ القَرارِبالهِیّتَكِ یا إلَهَ العالَمین.

خدایا توفیقم ده در آن به سازش كردن نیكان و دورم دار در آن از رفاقت بدان وجایم ده در آن با مهرت به سوى خانه آرامش به خدایى خودت اى معبـود جهانیان.

حدیث رمضان :

قال رسول الله صلى الله عليه و آله: من منعه الصوم من طعام يشتهيه كان حقا على الله ان يطعمه من طعام الجنة و يسقيه من شرابها.
رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمودند: كسى كه روزه او را از غذاهاى مورد علاقه‏ اش باز دارد برخداست كه به او از غذاهاى بهشتى بخورانند و از شرابهاى بهشتى به او بنوشاند.
بحار الانوار ج 93 ص 331

حکایت رمضان :

از ابن سمعون حکايت شده که مي گفته است از شبلي (از مشايخ بزرگ صوفيه) شنيدم مي گفت: همراه کارواني در صحراي شام بودم، عرب هاي بيابان نشين بر کاروان حمله آوردند و آن را گرفتند و کالاهاي کاروان را بر امير خود عرضه مي کردند.
کيسه اي آکنده از بادام و شکر بود که آنان همگي از آن خوردند ولي امير ايشان نخورد، به او گفتم: چرا نمي خوري؟ گفت: من روزه ام، گفتم: راهزني مي کني، اموال را مي گيري، انسان ها را مي کشي با اين حال روزه داري؟ گفت: اي شيخ، من راهي براي آشتي مي گذارم.
مدت ها پس از آن او را در حال احرام ديدم که همچون مشک خشک و چروکيده بر گرد خانه طواف مي کند. گفتم: تو همان مرد نيستي؟ گفت: آري همانم و آن روزه مرا به اين مقام رساند.
منبع : حکايت پارسايان 

شعر رمضان :

در اتاقي كه پر است از ابر و مه
دست‌هايم بوي باران مي‌دهد
عكس من در قاب مي‌خندد به من
خنده‌اش بوي دبستان مي‌دهد
بوي باد از كوچه مي‌آيد، و من
در اتاقم چاي را دم كرده‌ام
با بخار گرم چايي، سقف را
پر ز باغ سرد شبنم كرده‌ام
قُل‌قُل گرم سماور در اتاق
مي‌برد من را به عصر كوزه‌ها
مي‌برد تا لحظه‌ي افطارها
مي‌برد من را به ماه روزه‌ها
لحظه‌‌ افطار وقتي مي‌رسيد
سفره پر مي‌شد ز عطر گل ياس
لحظه‌اي احساس مي‌كردم كه من
نور دارم بر تنم جاي لباس
سبز مي‌شد با پدر، باغ دعا
نرم مي‌خواند از كتابي آشنا
با فطير تازه مادر مي‌رسيد
دست‌هايش داشت بوي ربّنا

جعفر ابراهیمی

حدیث روزه :

قال اميرالمومنين عليه السلام: صوم القلب خير من صيام اللسان و صوم اللسان خير من صيام البطن.
امام على عليه السلام فرمودند: روزه قلب بهتر از روزه زبان است و روزه زبان بهتر از روزه شكم است.
غرر الحكم، ج 1، ص 417

ميلاد با سعادت مظهر خُلق نيكوي سرمدي ، كريم آل الله ، حضرت امام حسن مجتبي (ع) بر روزه داران، ميهمانان ضيافت الهي مبارك باد.

منبع : اینجا

دعاى روز چهاردهم ماه مبارك رمضان

خدایا مؤاخذه نكن مرا در ایـن روز به لغزشها و درگذر از من در آن از خطاها و بیهودگیها و قرار مده مرا در آن نشانه تیر بلاها و آفات اى عزت دهنده مسلمانان

حدیث رمضان :

قال ابوجعفرعلیه السلام :لكلّ شىء ربيع و ربيع القرآن شهر رمضان.
امام باقر علیه السلام : براى هر چيزى بهارى است و بهار قرآن ماه رمضان است.
منبع: كافى ج 2 ص 630

دلنوشته :

میزبان مهربان

از راه می‏رسد مهمانی که ماه‏هاست انتظارش را می‏کشی. از راه چندین ماهه‏ ای آمده است؛ مهمانی که هیچ با تو غریبه نیست، مهمانی که جز خبرهای خوش ، برایت ره‏ توشه‏ ای ندارد ؛ ره ‏توشه‏ ای که از سفر خویش به ارمغان برایت آورده است ؛ ارمغانی که جز رستگاری نیست ؛ رستگاری که جز به عهد ازلی ، وعده داده نشده است ؛ وعده ‏ای که با گوشت و پوست تو آمیخته است بشارتش از ازل تا ابد . مهمانی آمده است که تو را نیز به مهمانی نور دعوت کند. رزق آب و آینه برایت آورده است و بشارت شوق و عشق . مهمانی که ماه ‏هاست در سفر بود تا راه خانه‏ات را بیابد. مهمانی که آگاه است از اشتیاقی که در سینه‏ ات موج می‏زند.
مهمانی آمده است تا تو را همراه خویش ، به مهمانی بزرگ‏تری ببرد ؛ مهمانی که میزبان مهربانی دارد ؛ میزبانی که سال‏هاست او را می‏شناسی . از آن لحظه‏ ا ی که در مراحل تکوین ، به میزبانی‏اش اقرار کردی ، از آن دقیقه‏ ای که سجده بر درگاهش تو را به اوج برد.
میزبانت بسیار مهربان است . میزبانت دری را به روی تو گشوده است تا از آن به مهمانی خاص او راه بیابی، در روزهایی که پیش روست ، روزهایی که درهای دوزخ را بسته‏ اند به روی مؤمنان ، روزهایی که حتی خواب در آنها عبادت است، روزهایی که حتی شب‏هایش روشن‏تر از روزهای دیگرند، روزهایی که روزهای رستگاری‏ اند.
مهیای سفر شو، همراه مهمانی که آمده است تا تو به بزم الهی قدم بگذاری، بزمی که بزم محبت است ؛ آنجا که هیچ بنده ‏ای هیچ مهمانی بر دیگر مقدم نیست.
بنازم به بزم محبت که آن جا
گدایی به شاهی مقابل نشیند
این بزم را خداوند ، برای تو آماده کرده است تا رستگاری‏ ات را تضمین کند، بزمی که در آن تنها تو هستی که باید سرنوشت خویش را به سمت رستگاری سوق دهی.
مهیای سفر شو...!

امیر اکبرزاده

شعر رمضان :

امروز تمام اهل خانه
رفتند به پیشواز روزه
پر زد دل من دوباره امروز
تا پنجره‌های باز روزه
ای ماه بزرگ آمدی باز
با یک سبد از گل بهاری
گلدان دلم چقدر خالی‌ست
برخیز که بوته‌ای بکاری!
ای خوب! پی تو می‌دویدند
یک سال تمام چشم‌هایم
اکنون که رسیده‌ای بکش دست
بر سینه خالی از صفایم
با آینه‌های خود دلم را
مثل دل آسمان صفا ده
از من تو بگیر آب و نان را
بالی چو پر فرشته‌ها ده

تقي متقي

دعاى روز سیزدهم ماه مبارك رمضان

خدایا پاكیزه ام كن در این روز از چرك وكثافت و شكیبائیم ده در آن به آنچه مقدر است شدنى ها و توفیقم ده در آن براى تقوى وهم نشینى با نیكان به یاریت اى روشنى چشم مستمندان

حدیث روزه :

منبع: بحار الانوار، ج 93، ص 342

ورزش و رمضان

  مترجم: نیلوفر اسعدی بیگی

منبع :اینجا

شعر رمضان :

موج است و طوفان پس بیا ساحل بگیریم
از هـر چه غیــر از دوست، باید دل بگیریم

در خــــــلوت آرامش مـــــــــاه خـــــداونـد
با بال خســـــته،روز و شب منــزل بگیریم

یعنی بیا تا روزه هـــــــا را با دل و جــــان
باعشق، با اندیشـــه ی کــــامـل بگیریم

روزه زلال روشـــن دلهـــــــای پاک است
پس روزه داران ، روزه هــــــای دل بگیریم

سید محمدرضا هاشمی زاده

حدیث روزه :

قال رسول الله (صلى الله علیه و آله) ;)
ان ابواب السماء تفتح فى اول لیلة من شهر رمضان و لا تغلق الى اخر لیلة منه
رسول خدا (صلى الله علیه و آله) فرمود:
درهاى آسمان در اولین شب ماه رمضان گشوده مى‏ شود و تا آخرین شب آن بسته نخواهد شد.

خلاصه كتاب المراقابات تاليف حاج ميرزا جواد آقا  ملكى تبريزى قدس الله سره الشريف، بخش مربوط به ماه مبارك رمضان

شعر روزه :

رمضان آمد و آهسته صدا كرد مرا
مستعد سفر شهر خدا كرد مرا
از گلستان كرم طرفه نسيمي بوزيد
كه سراپاي پر از عطر و صفا كرد مرا
نازم آن دوست كه با لطف سليماني خويش
پله از سلسله ديو دعا كرد مرا
فيض روح‌القدسم كرد رها از ظلمات
همرهي تا به لب آب بقا كرد مرا
من نبودم بجز از جاهل گم كرده رهي
لايق مكتب فخر النجبا كرد مرا
در شگفتم ز كرامات و خطاپوشي او
من خطا كردم و او مهر و وفا كرد مرا
دست از دامن اين پيك مبارك نكشم
كه به مهماني آن دوست ندا كرد مرا
زين دعاهاست كه با اين همه بي‌برگي و ضعف
در گلستان ادب نغمه سرا كرد مرا
هر سر مويم اگر شكر كند تا به ابد
كم بود زين همه فيضي كه عطا كرد مرا
«فتح‌الله اسلامي‌نيا»

حدیث روزه :

برداشتی از بخش های آغازین دعای افتتاح

خدایا! مدح و ثنا را با سپاس تو آغاز می کنم که تو راهنمای راه صوابی.

خدایا! چنان گناهانم را بخشیدی و از خطاهایم درگذشتی و زشتی هایم را پوشاندی و برگناهان خطا و عمدی ام چنان بردباری کردی که مرا به هوس انداختی تا از تو چیزهایی بخواهم که شایسته آنها نیستم.
خداوندا! چنان مهربانانه درهای رحمتت را به رویم گشودی و قدرت و توان خود را آشکار نمودی و اجابتت را به من فهماندی که آسوده خاطر تو را می خوانم و از سر آشنایی و انس،  نه ترسان و هراسان.
پروردگارا! چون تو مولای بخشنده و بردباری ندیده ام. تو مرا می خوانی و من می گریزم؛ از در دوستی وارد می شوی و من دشمنی می کنم؛ تو مهربانی می کنی و من نمی پذیرم ... و این همه،  تو را از مهربانی و بخشش و نیکی به من باز نمی دارد که تو مهربان ترین و بخشنده ترینی.

منبع : سایت حوزه

شعر رمضان :

ياس چكيده‌ست ميان حياط
پر شده از زمزمه‌ها گوش شب
خواب نشسته‌ست لب پنجره
ماه خزيده‌ست در آغوش شب
پهن شده سفره ما باز هم
پر زده چشمان من از شهر خواب
نان و غذا چيده شده توي ظرف
آن طرفش عاطفه و ظرف آب
سفره ما بوي خدا مي‌دهد
بوي گل باغچه و جانماز
چادر آبي به سر مادرم
پر شده از زمزمه‌هاي نماز
باز پدر غرق دعاي سحر
غنچه تسبيح گرفته به دست
وقت شكوفايي اين باغچه‌ست

رودابه حمزه‌اي

خدایا قرار بده مرا در این روز از آمرزش جویان و قرار بده مرا در این روز از بندگان شایسته و فرمانبردارت و قرار بده مرا در این روز از دوستان نزدیكت به مهربانى خودت اى مهربان ترین مهربانان.